Uzasadnienie
Skarżący – P. H. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jak również żadna ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.
Skarżący w związku z prowadzonym postępowaniem w zakresie prawa pomocy złożył oświadczenia, iż jedynym źródłem dochodów Skarżącego jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.680 zł. W 2013 r. Skarżący osiągnął przychód w wysokości 19.200 zł. Skarżący nie posiada żadnego majątku. Powołał się na liczne zajęcia komornicze spowodowane likwidacją spółki, z której wyprowadzono majątek. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada rachunku bankowego. Wyjaśnił, iż środki uzyskane ze sprzedaży działek zostały zainwestowane w spółkę, która obecnie jest w likwidacji.
Skarżący przedstawił odcinki płacowe, dokumenty w sprawie zajęć komorniczych, dokumenty obrazujące wydatki. Od 2011 roku wynagrodzenie Skarżącego zostało ustalone na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę i wobec ciągłych trudności finansowych spółki w kolejnych latach nie uległo ono zmianie do dnia dzisiejszego. Większość wydatków na troje dzieci Skarżącego pokrywa matka dzieci, z którą Skarżący ma ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej. Skarżący ponosi drobne wydatki dotyczące nabycia codziennej żywności dla siebie oraz częściowo również dla dzieci.
Skarżący ponosi wydatki związane ze swoim utrzymaniem, w tym opłaty związane z mediami, energią elektryczną. Skarżący posiada zadłużenie z tytułu egzekucji komorniczej na rzecz: S. sp. z o.o. ponad 19.000 zł, [...] ponad 922.000 zł, G.L. ponad 47.000 zł, I.M. ponad 45.000 zł oraz [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. ponad 143.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.
Skarżący w niniejszej sprawie nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.).
Wskazać należy, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Okoliczności, które zostały powołane przez Skarżącego w postępowaniu dotyczącym prawa pomocy nie stanowią o istnieniu przesłanek do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stały się natomiast przesłanką przyznania skarżącemu prawa pomocy. Ponadto należy wskazać, iż prowadząc egzekucję z wynagrodzenia dłużnika, organ egzekucyjny pozostawia kwotę wolną od zajęcia, uwzględniając konieczność utrzymania zobowiązanego i jego rodziny. W związku z powyższym Skarżący nie może zostać narażony na niemożność zaspokojenia swych podstawowych potrzeb. Skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił by ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do wyrządzenia znacznej szkody, a w szczególności takiej, której nie można zrekompensować nawet na skutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia.
Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.