Uzasadnienie
Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu [...] grudnia 2004 r., p. U. O. wniosła skargę na decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...]. Z jej treści wynika, że skarżąca kwestionuje wysokość nałożonych na nią obciążeń podatkowych i wnosi o anulowanie decyzji w sprawie wysokości podatku od nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływanej jako u.p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do § 2 art. 52 u.p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, że stronie przysługiwało odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Strona z tej możliwości skorzystała. Decyzją z dnia[...] maja 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. Skargę na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 1025/04 z powodu nieuiszczenia wpisu i nienadesłania odpisu skargi. Orzeczenie powyższe stało się prawomocne z dniem 28 października 2004 r.
W tych warunkach należy uznać, że wniesiona przez p. U. O. skarga jest niedopuszczalna. Przedmiotem skargi do Sądu nie może być decyzja wydana przez organ w I instancji. Z przywołanych na wstępie przepisów wynika, że podatniczka mogła kwestionować przed sądem jedynie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Nie uczyniła tego, dopuszczając do odrzucenia jej skargi z powodów proceduralnych. Tym samym nie może teraz zaskarżyć skutecznie do Sądu ani decyzji wskazanej w skardze, ani decyzji ostatecznej wydanej przez organ II instancji.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 52 § 1 i 2 u.p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 u.p.p.s.a., orzec jak w sentencji.