Uzasadnienie
Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 18 marca 2013 r., w wykonaniu postanowienia Sądu z 26 marca 2013 r. III SA/Wa 231/13, wyznaczyła do udzielenia pomocy prawnej W. R. (dalej jako strona bądź skarżąca) r pr A.S..
R pr A. S. stawił się na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. (protokół rozprawy – karta 74), poparł skargę i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Następnie złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku (karta 76) oraz poinformował stronę o niecelowości sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (deklaracja zawarta w piśmie z 15 listopada 2013 r.). Do pisma z 15 listopada 2013 r. załączył fakturę VAR oraz kserokopie zwrotki wraz z fragmentem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr z 2012 r. poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie oraz reprezentowanie przed sądem II instancji lub sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia środka odwoławczego.
Wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie jest uczestnictwo pełnomocnika z urzędu na rozprawie, co wynika z protokołu rozprawy oraz sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Referendarz sądowy wskazuje, że mając na uwadze rodzaj sprawy – stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, który to przedmiot został uniezależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj. reprezentowanie przed Sądem I instancji wraz ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c oraz ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013, poz. 490 j.t., dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na sumę kwoty 240 zł i 120 zł (360 zł) Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług (82,80 zł).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c oraz ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.