Uzasadnienie
Sąd ustanowił H.W., adwokata z urzędu (postanowienie z 30 marca 2016 r.).
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 22/4/2016r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. J.N..
Substytut pełnomocnika z urzędu zapoznał się 9/5/2016 r z aktami sprawy, a pełnomocnik z urzędu w piśmie z 10/5/2016 r "Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej" wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów postępowania. Oświadczył, że koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości, ani w części.
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, w innych czynnościach procesowych, sporządzanie pism procesowych czy zapoznanie się z aktami sprawy, co miało miejsce w sprawie.
Referendarz sądowy zauważa, że pełnomocnik z urzędu został ustanowiony na etapie postępowania kasacyjnego.
O udzieleniu pomocy prawnej w sprawie referendarz sądowy wnioskuje z udziału w postępowaniu pełnomocnika z urzędu, co zostało wyrażone w sporządzonej przez niego "Opinii o braku podstaw...".
Referendarz sądowy, pomimo podjętych działań poszukiwawczych, nie doszukał się żadnych oznak, by stronie nie została udzielona pomoc prawna. W szczególności, pełnomocnik przekazał dowód doręczenia skarżącemu "Opinii...". Tym samym należało uznać, że gwarancje dostępu strony do Sądu, znajdującej się w niekorzystnej sytuacji materialnej, zostały zachowane.
Zgodnie z § 22 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Ministra Sprawiedliwości Ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (czyli 1 stycznia 2016 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Sprawa o przyznanie prawa pomocy po wyroku Sądu I instancji została wszczęta wnioskiem z 8 marca 2016 r., zatem ma zastosowanie "nowe" rozporządzenie, co dla wysokości wynagrodzenia w tej sprawie nie ma jednak znaczenia (ze "starego" rozporządzenia, tj. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz.U. z 2013 r, poz. 461 ze zm oraz z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia wynika wysokość wynagrodzenia – 180 zł, do której należy doliczyć VAT).
W sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przed sądem jest kwestionowane rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego (brak przedmiotu, brak przymiotu strony).
Z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c "nowego" rozporządzenia wynika, że opłaty maksymalnie wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynoszą - 480 zł. Natomiast w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł (pkt 2 lit b). Z § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Z zestawienia tych przepisów wynika, że stawką bazową jest 75 % z kwoty 480 zł, pomniejszona o połowę. Zdaniem referendarza sądowego, pełnomocnikowi należne jest zatem 180 zł (1/2 z 360 zł) powiększone o kwotę VAT, o której mowa w § 4 ust. 3 "nowego" rozporządzenia.
Referendarz sądowy nie doszukał się zarazem podstaw do zastosowania w sprawie § 4 ust. 2 "nowego" rozporządzenia (zwiększenie wynagrodzenia), nawet w wyniku analizy daty doręczenia skarżącemu "Opinii o braku podstaw..."..
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.