Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 18 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2352/19

Uzasadnienie

1. 1.1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postawienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") z [...] czerwca 2019 r. przedłużające M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka"), do dnia 31 grudnia 2019 r., termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracjach VAT-7:
2. - za luty 2018 r. w wysokości 516.880 zł,
3. - za marzec 2018 r. w wysokości 187.010 zł,
4. - za maj 2018 r. w wysokości 160.435 zł.

1. 1.2. Jak wynika z akt sprawy Spółka złożyła do NUS deklaracje VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe z wykazanymi kwotami do zwrotu w terminie 60 dni.

1. 1.3. W dniu 27 sierpnia 2018 r. wobec Spółki została wszczęta kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za ww. okresy, ze szczególnym uwzględnieniem transakcji wewnątrzwspólnotowych.

1. 1.4. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. NUS przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty, marzec, maj 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.

1. 1.5. Następnie, postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. NUS przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do dnia 30 czerwca 2019 r.

W ocenie NUS, zadeklarowana przez Spółkę wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów wymaga dodatkowej weryfikacji przez administracje podatkowe Włoch i Wielkiej Brytanii. Ponadto, sprawdzenia wymagają transakcje dokonane z kontrahentami krajowymi zarówno po stronie sprzedaży jak i zakupów. Dodatkowo, NUS oczekuje na informacje zarejestrowane w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat viaTOLL prowadzonym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego w W.. Odpowiedzi w przedmiotowych sprawach są niezbędne do oceny stanu faktycznego dotyczącego zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj 2018 r.

1. 1.6. Z uwagi na brak odpowiedzi na wystosowane zapytania SCAC postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego przez Spółkę w deklaracjach VAT-7 za luty, marzec, maj 2018 r. w związku z koniecznością przeprowadzenia czynności zmierzających do zweryfikowania zasadności ww. zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia 31 grudnia 2019 r.

1. 1.7. Pismem z 19 czerwca 2019 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.:
2. - art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.");
3. - art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. od podatku od towarów i usług (Dz. U z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT").

1. 1.8. Utrzymując w mocy postanowienie NUS, DIAS podkreślił, że w przypadku sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług związanej z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi kluczowym dowodem są m.in. ustalenia dokonane przez właściwe unijne organy podatkowe. Ustalenia dokonane przez unijne administracje podatkowe, wskazują na nierzetelność transakcji dostaw z wieloma kontrahentami. Obecnie NUS oczekuje na odpowiedzi unijnych administracji podatkowych w związku z 3 wystosowanymi zapytaniami. Odnosząc się do złożonych zastrzeżeń Spółki, że NUS bezpodstawnie powołał się w wydanym postanowieniu o przedłużeniu zwrotu VAT na konieczność oczekiwania na odpowiedź administracji brytyjskiej skoro dostawa została potwierdzona przez administrację estońską właściwą dla bezpośredniego kontrahenta E., DIAS stwierdził, że nie można zgodzić się z przedstawionym twierdzeniem Spółki, bowiem z odpowiedzi udzielonej przez estońską administracje podatkową wynika, że podatnik estoński nie zadeklarował wewnątrzwspólnotowych nabyć od Spółki, lecz zadeklarował trójstronną dostawę na rzecz innej firmy. Natomiast z przedstawionych przez Spółkę dokumentów wynika, że miejscem przeznaczenia towarów była Wielka Brytania. NUS celem ustalenia stanu faktycznego wystosował do brytyjskiej administracji podatkowej zapytanie w celu ustalenia stanu faktycznego i potwierdzenia miejsca dostawy i ustalenia adresata dostawy.

Ustosunkowując się do twierdzenia Spółki, że całkowicie niezrozumiałe jest powoływanie się NUS na konieczność oczekiwania na odpowiedzi od kontrahentów krajowych, gdyż "z wiedzy podatnika zaciągniętej podczas przeglądania akt sprawy wynika, że takie odpowiedzi już zostały udzielone", DIAS skonstatował, że Spółka w złożonym zażaleniu wskazała jedynie bezpośrednich kontrahentów, tj. Carrefour Polska sp. z o.o. i Marka Chmielewskiego, którzy udzielili wyjaśnień na żądanie NUS. Tymczasem NUS prowadzi czynności zmierzające do ustalenia źródła pochodzenia towarów i oczekuje obecnie na żądane informacje od kolejnych kontrahentów w łańcuchu dostaw.

DIAS odnosząc się do wskazanego w zażaleniu Spółki twierdzenia co do zobowiązania NUS do uzupełnienia uzasadnienia postanowienia z [...] czerwca 2019 r. poprzez precyzyjne wskazanie jakie jeszcze okoliczności NUS musi ustalić (potwierdzić), by ostatecznie wyjaśnić zasadność zwrotu podatku, wskazał, że postanowienie NUS zawiera należyte uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne oraz wskazuje jakie okoliczności stanowiły podstawę do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT i wyjaśnia, jakie okoliczności wpłynęły na konieczność przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji.

W ocenie DIAS, stan sprawy należy uznać za złożony, powiązany z działaniem wielu podmiotów, a co za tym idzie wymagający analizy i weryfikacji na wielu płaszczyznach, poprzez sprawdzenie dokumentów aż po współdziałanie z unijnymi organami administracji podatkowej, o czym podatnik był wielokrotnie informowany. Zatem, dopiero w pełni zebrany materiał dowodowy, ustalenie i potwierdzenie okoliczności nabycia, sprzedaży, transportu oraz źródeł pochodzenia towaru w postaci napojów gazowanych, wyjaśnienie łańcucha transakcji, w tym również tych na wcześniejszych etapach obrotu pozwoli stwierdzić, czy Spółce przysługuje zwrot. Służy temu prowadzona w sprawie kontrola, która do dnia wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT nie została zakończona. Dopiero protokół kontroli może przynieść ocenę faktyczna i prawną sprawy w zakresie zasadności zwrotu.

Na końcu DIAS podkreślił, że NUS orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu nie działał w sposób dowolny, a stanowisko co do konieczności weryfikacji zasadności zwrotu jest uzasadnione w stanie faktycznym sprawy.

1. 2. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. - art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT polegające na tym, że NUS postanowił po raz kolejny przedłużyć termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, pomimo braku przesłanek do dodatkowego zweryfikowania zwrotu oraz wbrew zasadzie zwrotu w "rozsądnym terminie", a DIAS utrzymał to postanowienie w mocy;
2. - art. 217 § 2 O.p. polegające na tym, że uzasadnienie postanowienia nie stanowi zadość wymogom jakie powinno spełniać zgodnie z przytoczonym przepisem.
3. 3. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
4. 4. W piśmie procesowym z 6 grudnia 2019 r. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniosła o uchylenie nie tylko zaskarżonego postanowienia DIAS, ale również poprzedzającego go postanowienia NUS. Dodatkowo wniosła o dopuszczenie dowodu z kopii interpretacji indywidualnej z 16 lutego 2016 r., wydanej dla innego podmiotu, na okoliczność prawidłowego zastosowania przez Skarżącą stawki 0% do dokonanych WDT, zwłaszcza z uwagi na dochowanie przez Skarżącą należytej staranności w relacjach z kontrahentami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

1. 5.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

1. 5.2. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

1. 5.3. Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznanej sprawie było postanowienie DIAS z [...] sierpnia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z [...] czerwca 2019 r. o przedłużeniu Skarżącej terminu zwrotu kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty, marzec i maj 2018 r., do dnia 31 grudnia 2019 r.

1. 5.4. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go postanowienia NUS nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniały by ich uchylenie.

Zaskarżone w sprawie postanowienie DIAS przekonuje bowiem, że w niniejszej sprawie pozostają w toku czynności wyjaśniające zasadność zwrotu podatku, a organ ma wystarczające przesłanki, aby termin zwrotu podatku przedłużyć.

5.5. Wyjaśniając materialnoprawne podstawy orzekania w tej sprawie wskazać należy, że z przepisu art. 87 ustawy o VAT wynika, że wprowadza on dwie równorzędne zasady dotyczące sposobu postępowania z nadwyżką VAT: otrzymanie jej zwrotu na rachunek bankowy, albo przeniesienie jej na następne okresy rozliczeniowe. Wybór sposobu postępowania pozostawiono podatnikowi. Jeśli podatnik wybierze tzw. zwrot bezpośredni, zasady jego dokonania określa m.in. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, określając termin zwrotu i możliwość przedłużenia tego terminu oraz miejsce jego dokonania (np. rachunek bankowy).

Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu.

Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

W świetle zatem art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przedłużenie ww. terminu zwrotu jest możliwe, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji (sprawdzenia). Rozwiązanie to ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu Państwa i unikaniu dokonywania zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej (jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego) mogłyby okazać się nienależnymi. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2384/15).

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się ponadto, że niebagatelne znaczenie przy prawidłowej wykładni art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o VAT ma okoliczność, że ewentualny zwrot VAT uwarunkowany jest merytorycznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych i prawnych, a następnie rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej prawidłowego określenia wysokości tego podatku i z tej zależności merytorycznej (rachunkowej) wynika również celowościowa wykładnia ww. przepisu, określająca chronologię i sposób zakończenia postępowania w sprawie zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. Taka interpretacja wynika również z tego, że w ustawie o VAT przyjęto szczególny sposób rozliczenia VAT, oparty na metodzie fakturowej, co sprawia, że bez sprawdzenia prawidłowości deklaracji, w sytuacji powzięcia wątpliwości, nie sposób sprawdzić czy zwrot jest zasadny. Za stanowiskiem tym przemawia też systemowa wykładnia art. 87 ustawy o VAT, który w ust. 6 możliwość skorzystania przez podatnika z preferencyjnego okresu otrzymania zwrotu różnicy VAT – w terminie 25 dni, ogranicza jedynie do przypadków, gdy zasadność zwrotu nie budzi wątpliwości (por. m.in. wyroki sygn. III SAB/Wa 32/12, sygn. III SA/Wa 1239/10).

Należy również pamiętać, że w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu (por. wyrok NSA z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2127/13). Chodzi natomiast o sytuacje, gdy istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok z 11 kwietnia 2014r., I FSK 610/13).

Przypomnieć też trzeba, że przepisy art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w omawianym zakresie znajdują oparcie w treści art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006r. Nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule Xl tej dyrektywy, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym. Procedura dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych Skarbu Państwa przed próbą wyłudzenia nienależnych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym.

Przykładem akceptowania potrzeby zapobiegania nadużyciom podatkowym i skutecznego ich eliminowania jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 2007 r. sygn. akt U 6/06, w którym Trybunał, mając na względzie zasadę neutralności podatku VAT wynikającą z ww. Dyrektywy 112, ale równocześnie uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej kontroli rozliczania przez podatników tego podatku – podkreślił, że orzecznictwo ETS wyraźnie chroni interes państw członkowskich w zapobieganiu próbom niewłaściwego wykorzystywania prawa do odliczania podatku należnego. Z tego powodu Trybunał uznał, że "przy kształtowaniu treści przepisów mających zapewnić kontrolę prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, konieczne jest uwzględnienie z jednej strony wymogów płynących z zasady neutralności podatku VAT, z drugiej zaś – ochrony interesu finansowego Skarbu Państwa". Podkreślenia przy tym wymaga, że przedłużenie terminu dokonania zwrotu nie narusza konstytucyjnych zasad wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP oraz art. 217 Konstytucji RP.

Kwestia ta była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 13 października 2008r. (K 16/07, OTK-A 2008, nr 8, poz. 136) wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia niekonstytucyjności art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

5.6. Przenosząc ten dorobek orzeczniczy na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że Skarżąca kwestionuje przede wszystkim samą zasadność wydania zaskarżonego postanowienia, a zwłaszcza brak wykazania przez organ konieczności weryfikacji jej rozliczenia.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że NUS w niniejszej sprawie powziął wątpliwość przede wszystkim w zakresie rzetelności dokonywanych przez Skarżącą wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (napojów: p., c., f., s.). NUS wskazał na konieczność dodatkowej weryfikacji WDT przez administracje podatkowe Włoch i Wielkiej Brytanii. Ponadto, w ocenie NUS sprawdzenia wymagają transakcje dokonane z kontrahentami krajowymi zarówno po stronie sprzedaży jak i zakupów. Dodatkowo, NUS oczekuje na informacje zarejestrowane w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat viaTOLL prowadzonym przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego w W..

DIAS wyjaśnił ponadto, że ustalenia dokonane przez unijne administracje podatkowe, wskazują na nierzetelność transakcji dostaw z wieloma kontrahentami (brak kontaktu z kontrahentem, niepotwierdzone dostawy). Obecnie NUS oczekuje na odpowiedzi unijnych administracji podatkowych w związku z 3 wystosowanymi zapytaniami, w tym od administracji brytyjskiej. DIAS dodatkowo argumentował, że z odpowiedzi udzielonej przez estońską administracje podatkową wynika, że podatnik estoński nie zadeklarował wewnątrzwspólnotowych nabyć od Spółki, lecz zadeklarował trójstronną dostawę na rzecz innej firmy.

Natomiast z przedstawionych przez Spółkę dokumentów wynika, że miejscem przeznaczenia towarów była Wielka Brytania. NUS celem ustalenia stanu faktycznego wystosował do brytyjskiej administracji podatkowej zapytanie w celu ustalenia stanu faktycznego i potwierdzenia miejsca dostawy i ustalenia adresata dostawy.

Ponadto, jak wyjaśnił DIAS, NUS prowadzi czynności zmierzające do ustalenia źródła pochodzenia towarów i oczekuje obecnie na żądane informacje od kolejnych kontrahentów w łańcuchu dostaw. W tym zakresie wystosowano wezwania z 30 maja i 5 czerwca 2019 r. (zob. m.in. k. 2083, 2042, 2155 akt admin.). Ponadto NUS oczekuje na informacje od brytyjskiej administracji podatkowej, która jest właściwa dla potwierdzenia miejsca dostawy towarów (wniosek z 26 marca 2019 r., ponaglenie z 24 lipca 2019 r., k. 2819-2814 akt admin.). Wątpliwości dotyczyły również wykonania usług na rzecz Skarżącej przez firmę Pana P.H..

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza, informacje uzyskane od administracji podatkowych, które wskazują na nierzetelność transakcji dostaw z wieloma kontrahentami, w tym niezdeklarowanie przez estońskiego kontrahenta wewnątrzwspólnotowych nabyć od Skarżącej, mogły rodzić uzasadnione wątpliwości, co do zasadności zwrotu VAT i uzasadniać konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

Wątpliwości, chociażby w zakresie transakcji z estońskim kontrahentem, uzasadniała odpowiedź administracji brytyjskiej, z której wynika, że podatnik brytyjski wskazany przez podmiot estoński (E.) nie odebrał żadnej dostawy c. i nie słyszał o firmie Skarżącej lub o firmie E.. Nie dokonywał transakcji w Polsce, ani w Estonii, nie zna podanego adresu dostawy (zob. SCAC z 24 lipca 2019 r.).

Ponadto szereg wątpliwości, co do przeprowadzonych transakcji wynika również z innych odpowiedzi SCAC udzielonych przez obce administracje podatkowe.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza, informacje uzyskane od administracji podatkowych, które wskazują na nierzetelność transakcji dostaw z kontrahentami, mogły rodzić uzasadnione wątpliwości, co do zasadności zwrotu VAT i uzasadniać konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

5.7. Sąd zaznacza jednak, że na obecnym etapie postępowania przedwczesne jest wyrokowanie w przedmiocie realności, czy prawidłowości dokonywanych transakcji. W ustalonych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, zgromadzenie stosownej dokumentacji źródłowej, prześledzenie drogi towaru oraz okoliczności towarzyszących transakcjom ma istotne znaczenie dla wykazania podstawy zadeklarowanego zwrotu nadwyżki podatku i ustalenia jego zasadności i prawidłowości. W dacie wydania postanowienia NUS, wystarczający materiał dowodowy nie został jeszcze zebrany. Nie można czynić organom zarzutu, że dążąc do wyjaśnienia wszystkich, istotnych dla prowadzonego postępowania okoliczności faktycznych, podejmują działania, które cel ten mają umożliwić. Argumenty podane przez organ przekonują o zasadności weryfikacji zwrotu podatku.

Po analizie akt sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe miały zobiektywizowane wątpliwości co do zasadności zwrotu, których nie można traktować jako bezzasadne oraz podjęły działania, aby te wątpliwości rozwiać.

Dlatego też, Sąd nie uznaje za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 217 § 2 O.p. oraz art. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, jakkolwiek jest dość zwięzłe, to jednak, w kontekście dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, przekonuje o zasadności przedłużenia terminu zwrotu.

Wato również zauważyć, że Skarżąca miała pełną wiedzę o zakresie czynności weryfikacyjnych podejmowanych przez NUS oraz wątpliwościach organu, co do zasadność zwrotu VAT. Okoliczności te zostały szczegółowo przedstawione Skarżącej również w piśmie z 3 kwietnia 2019 r. (k. 12-13 akt admin.).

5.8. Sąd zauważa, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą musi być świadomy, że organy mogą i w pewnych sytuacjach są wręcz zobligowane, dbając o bezpieczeństwo finansowe państwa, do weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Taka weryfikacja wymaga czasu, co pociąga za sobą przedłużenie terminu zwrotu. Nie jest to działanie nadzwyczajne i wyjątkowe.

Nie można uznać, że przedłużenie terminu zwrotu podatku uniemożliwia prowadzenie normalnej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca winien brać pod uwagę, że ustawodawca wprowadził do systemu prawnego art. 87 ust. 2 ustawy o VAT po to, aby organy mogły z tych uprawnień korzystać, nawet gdy te działania jawią mu się jako dolegliwe.

Należy również wskazać, że prawodawca przewidział formę ochrony, czy też wynagrodzenia podatnikowi niesłusznego wstrzymania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, organ wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. W przypadku zatem niesłusznego przedłużenia terminu organ podatkowy ponosi konsekwencje wadliwej oceny zasadności zwrotu. Spełniony został zatem wymóg ustawowego uregulowania spornego zagadnienia, a ponadto zrównoważone zostały interesy stron, to jest podatnika i fiskusa, co oznacza, że spełnione zostały fundamentalne względy praworządności w zakresie wprowadzenia możliwości przedłużenia terminu do zwrotu podatku.

5.9. Odnośnie do podnoszonej w skardze argumentacji dotyczącej zasadności działań podejmowanych przez NUS, celowości i szybkości postępowania, prowadzenia kontroli bez żadnego planu, podejmowanie czynność ad hoc bez wyznaczonego z góry harmonogramu, zauważyć należy, że wypowiedź Sądu w tym zakresie wykraczałaby poza granice niniejszej sprawy wyznaczonej art. 134 § 1 P.p.s.a. Zarzuty w powyższym zakresie mogły być ewentualnie podniesione i ocenione w postępowaniu w przedmiocie przewlekłości postępowania.

5.10. W piśmie procesowym z 6 grudnia 2019 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z kopii interpretacji indywidualnej z 16 lutego 2016 r. wydanej dla innego podmiotu, na okoliczność prawidłowego zastosowania przez Skarżącą stawki 0% do dokonanych WDT, zwłaszcza z uwagi na dochowanie przez Skarżącą należytej staranności w relacjach z kontrahentami.

W ocenie Sądu, wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak już wskazywano, w postanowieniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Kwestia dochowania przez Skarżącą należytej staranności w relacjach z kontrahentami nie może zatem podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu.

1. 5.11. Reasumując, Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

1. 5.12. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.