Uzasadnienie
A. Sp. z o. o. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") z [...] czerwca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "Naczelnik MUS" lub "organ I instancji"). Przedmiotem decyzji było określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2008 r. (VII – XII) i 2009 r. (I – VIII). Spór dotyczy między innymi obowiązku skorygowania podatku naliczonego odliczonego przez Spółkę od podatku należnego, związanego z czynnościami podlegającymi zwolnieniu od podatku od towarów i usług (VAT) na podstawie przepisów prawa krajowego, sprzecznych z przepisami prawa unijnego. Zdaniem organów, po wniesieniu tytułem aportu wkładów niepieniężnych (praw do nieruchomości) do innych podmiotów, Spółka obowiązana była zastosować art. 91 ust. 7 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Skarżąca uważa zaś, że stanowisko organów jest bezpodstawne także w powyższym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
postępowanie sądowe należało zawiesić.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W niniejszej sprawie taka przesłanka zaistniała, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 kwietnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 54/12, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej postanowił skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE" lub "ETS") następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: czy przepisy art. 132 ust.1 lit. i), art. 133 i 134 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.;) dalej zwanej Dyrektywą 112, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one objęciu zwolnieniem od podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych, które wynika z art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej ustawa o VAT) w związku z poz. 7 załącznika nr 4 do tej ustawy, w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy ze względu na niezgodność zwolnienia z przepisami Dyrektywy 112, podatnik na podstawie art. 168 tej Dyrektywy będzie uprawniony jednocześnie do stosowania zwolnienia od podatku oraz korzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego.
W świetle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy oraz przepisów materialnoprawnych znajdujących w niej zastosowanie, Sąd uznał, że odpowiedzi udzielone przez ETS na przytoczone pytania prejudycjalne będą miały wpływ na jej wynik. W szczególności odpowiedź na pytanie drugie, dotyczące zasady neutralności VAT w związku ze skorzystaniem przez Spółkę ze zwolnienia od VAT na podstawie przepisów prawa krajowego sprzecznych z przepisami prawa unijnego (Dyrektywy 112). Dodać warto, że na tle stosowania art. 91 ust. 7 w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiły się rozbieżne poglądy, na które to poglądy (wyroki) powołują się strony niniejszego postępowania (zob. przywołany przez Dyrektora IS wyrok NSA z 23 marca 2009 r., I FSK 1679/08, a także przywołany w skardze wyrok NSA z 3 grudnia 2009 r., I FSK 1298/08).
Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zasada szybkości postępowania sądowego powinna ustąpić pierwszeństwa zasadzie jednolitości oraz stabilności orzecznictwa sądowego. Zawieszenie postępowania sądowego jest nadto zgodne z zasadą ekonomiki procesowej, gdyż pozwala uniknąć szeregu potencjalnie zbędnych czynności do czasu rozstrzygnięcia sprawy prejudycjalnej, która ma podstawowe znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Pozwoli także w sposób prawidłowy uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy, bez ryzyka naruszenia art. 141 § 4 zdanie drugie u.p.p.s.a.
w przypadku uwzględnienia skargi, bądź też uchroni stronę skarżącą od ryzyka poniesienia kosztów postępowania kasacyjnego. Skoro Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wątpliwości, o których mowa w pytaniu drugim powołanego wyżej postanowienia (I FSK 54/12), wyrażone już przez Naczelny Sąd Administracyjny, to może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., bez konieczności zwracania się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, które już zostało postawione.
Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. ustawodawca nie wymienił wprost ETS (TSUE), jednakże nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z postawionym przez NSA w innej sprawie pytaniem prejudycjalnym. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – dopisek Sądu) jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed TSUE jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie wykładni językowej art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., uzupełnionej wykładnią systemową i celowościową, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.