Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień 27 czerwca 2006 r. D.J. – Skarżący w rozpoznanej sprawie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (powoływane dalej jako "SKO w S.") z dnia 19 maja 2006 r., nr [...], nazwane przez Skarżącego "postanowieniem", wydane w przedmiocie wyjaśnień dotyczących postanowień w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2003-2005.
Powyższe pismo SKO w Siedlcach zostało skierowane do Skarżącego w związku z jego wystąpieniem z dnia 19 kwietnia 2006 r. – nazwanym "zażaleniem". Skarżący, stawiając zarzuty wobec działania organów orzekających w sprawach zakończonych wydanymi postanowieniami, domagał się aby "(...) z urzędu wnieść sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (w terminie ustawowym) lub wskazać winnych naruszenia prawa (...)".
W odpowiedzi z dnia 19 maja 2006 r. SKO w S. wyjaśniło Skarżącemu, iż na postanowienia w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie przysługuje zażalenie, lecz skarga do sądu administracyjnego wnoszona w trybie i terminie wskazanym w pouczeniach zawartych w postanowieniach. Dodało również, iż nie jest uprawnione do wniesienia z urzędu takich skarg. Odnośnie do sposobu rozstrzygnięcia spraw w ww. postanowieniach SKO w S. zwróciło uwagę, że są one oparte o przepisy prawne, których zastosowanie omówione zostało w uzasadnieniach tych postanowień.
W skardze na powyższe pismo z dnia 19 maja 2006 r. Skarżący nie sformułował zarzutów do niego się odnoszących. Kwestionował natomiast zasadność i zgodność z prawem decyzji dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, które w ocenie Skarżącego są lasami.
W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę należało odrzucić.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Pozostałe przypadki zaskarżalności aktów lub bezczynności przewidziane w art. 3 § 2 pkt 5-8 p.p.s.a. w ogóle nie mogły mieć znaczenia dla rozpoznanej sprawy.
Wobec powyższego stwierdzić należało, iż zaskarżone pismo SKO w S. nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, ani też innym aktem lub czynnością, która dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo to w istocie stanowiło jedynie odpowiedź o charakterze informacyjnym na zgłoszone przez Skarżącego żądania i wyrażone przez niego stanowisko. O niczym ono nie rozstrzygało, nie wywoływało też skutków prawnych polegających na nadaniu uprawnień lub nałożeniu obowiązków. Nie miało też walorów czynności procesowej. Jako takie nie podlega więc kognicji (zaskarżeniu) sądu administracyjnego.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 a contrario p.p.s.a. sąd postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W oparciu o przedstawiony stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.
Wobec odrzucenia skargi Sąd nie może się w ogóle wypowiadać w pozostałych kwestiach podnoszonych w tej sprawie przez Skarżącego.