Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2004 roku Nr [...] Minister Finansów odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w K. - Ośrodek Zamiejscowy w N. z dnia [...] marca 2001 roku Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w N., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1999 roku.
Przedmiotową decyzję z dnia [...] września 2004 roku Minister Finansów wydał po wznowieniu postępowania, na skutek wniosku skarżącej spółki
"A." z dnia 8 stycznia 2003 roku. W decyzji zawarte zostało pouczenie o przysługującym skarżącemu prawie wniesienia odwołania do Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
W dniu 4 listopada 2004 roku pełnomocnik skarżącej spółki wniósł skargę na powyższą decyzję Ministra Finansów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniesiony został zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji organu z dnia [...] grudnia 2002 roku, tj. doręczenia jej bezpośrednio podatnikowi, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Ponadto pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została przez Ministra Finansów, działającego jako organ drugiej instancji, a zatem przysługiwała od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - dalej: u.p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednocześnie przepis art. 52 uzależnia dopuszczalność wniesienia skargi do sądu od uprzedniego wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Tym samym należy uznać, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na decyzje, mające przymiot decyzji ostatecznych w sprawie.
Dokonując rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej Sąd stwierdził, że decyzja, będąca przedmiotem skargi, wydana została w trybie przewidzianym w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) - dalej: ord. pod., tj. po wznowieniu, na żądanie strony, postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem artykułu 245 § 1 ord. pod. organ podatkowy, po wznowieniu postępowania wydaje decyzję uchylającą, lub odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu brak przepisów szczególnych w zakresie środków odwoławczych od decyzji określonej w art. 245 § 1 ord. pod. nakazuje przyjąć, że w powyższym zakresie mają zastosowanie przepisy ogólne, zawarte w Rozdziale 15 ustawy, a zatem decyzję wydaną przez organ traktować należy jak decyzję wydaną przez organ działający w pierwszej instancji.
W rozpoznawanej sprawie kwestię odwołania reguluje zatem art. 221 ord. pod., odnoszący się do sytuacji, w której decyzję pierwszoinstancyjną wydał minister właściwy do spraw finansów publicznych. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1288/00, LEX Nr 47121; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2002 roku, sygn. akt III RN 205/01, M. Podat. 2003/6/35, oddalające rewizję nadzwyczajną wniesioną przez Prezesa NSA w analogicznej sprawie) piśmiennictwie (por. M. Szubiakowski, Wznowienie postępowania. Cz. I, Przegląd Podatkowy 2003/12/55).
Sąd zauważył, że skarżący, mimo prawidłowego pouczenia o dostępnych środkach odwoławczych i trybie ich wnoszenia, zawartym w zaskarżonym postanowieniu, nie skorzystał z tych środków. Skarga, złożona przez skarżącego bezpośrednio do tutejszego sądu, została zatem wniesiona bez uprzedniego wyczerpania toku instancyjnego, zaś jej przedmiot - decyzja Ministra Finansów z dnia [...] września 2004 roku Nr [...] - nie wyczerpuje znamion aktu prawnego, opisanego w cytowanym powyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 u.p.p.s.a., a tym samym nie pozwala na podjęcie w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 oraz w zw. z art. 52 § 1 i 2, Sąd orzekł jak w sentencji.