Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 listopada 2016 r. przyznano Skarżącemu J. A. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczony został K. P. Ten upoważnił aplikanta radcowskiego, który w dniu 29 grudnia 2016 r. zbadał akta niniejszej sprawy, a następnie stawił się na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. Wyrokiem z tego samego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Pismem z 5 października 2017 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku.
W piśmie z 3 stycznia 2017 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania doszło bowiem w lipcu 2016 r., tj. pod rządami powyższego rozporządzenia, które weszło w życie 1 stycznia 2016 r.
W tej sytuacji za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 60 zł, co wynika z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 i § 4 rozporządzenia. Przepis § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 rozporządzenia określa bowiem maksymalną wysokość opłaty, jaką przyznać można w sprawie, w której - tak jak w niniejszym przypadku – przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (tu 359 zł - w takiej właśnie wysokości wymierzono Skarżącemu podatek od nieruchomości). Opłata ta wynosi mianowicie 120 zł. Takie wynagrodzenie można jednak przyznać, gdy uzasadnia to stopień zawiłości sprawy, nakład pracy radcy prawnego oraz wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi o tym § 4 ust. 2 rozporządzenia, który wprowadza wyjątek od zasady przewidzianej w ust. 1, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4.
Analizując stopień aktywności pełnomocnika oraz podjęte przezeń czynności (zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie pisma z 3 stycznia 2017 r., udział w rozprawie oraz zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku) referendarz sądowy nie znalazł podstaw do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty w wysokości wyższej niż określona z uwzględnieniem reguły wyrażonej w § 4 ust. 1 rozporządzenia, tj. 60 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.