Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzjami z [...] marca i [...] maja 2003 roku. uznał zgłoszenia celne K. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego oraz ustalił prawidłowe wartości celne importowanych towarów. Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej "DIC") decyzjami z [...] sierpnia i [...] września 2003r. uchylił decyzje organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług orzekając, że w tym zakresie brak było podstaw do wydania decyzji, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Decyzje DIC stały się ostateczne i prawomocne na skutek oddalenia skarg przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. (dalej NUC), wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, aby określić prawidłową podstawę opodatkowania towarów według wspomnianych zgłoszeń celnych oraz określić należną kwotę VAT. W decyzjach z [...] i [...] grudnia 2005r. NUC określił prawidłową podstawę opodatkowania VAT oraz prawidłowe należności podatkowe w stosunku do towarów objętych zgłoszeniami celnymi. W uzasadnieniu wskazał, że określenie przez organy celne prawidłowej wartości celnej zaimportowanego towaru wpłynęło na wysokość VAT należnego. Z powodu obniżenia wartości celnej towarów pojawiła się konieczność ustalenia nowej podstawy opodatkowania VAT, określonej w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która wpłynęła na zmianę kwoty VAT.
Spółka w odwołaniach od ww. decyzji NUC wniosła o ich uchylenie oraz o umorzenie prowadzonego postępowania w sprawach.
DIC trzema decyzjami z [...] czerwca 2008r. utrzymał w mocy ww. decyzje NUC.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 grudnia 2008r. oddalił skargi na ww. decyzje DIC. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że skoro zobowiązanie w VAT powstało z mocy prawa i zostało zapłacone w wysokości większej niż należna, należało przyjąć, iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: "O.p."), zobowiązanie to wygasło w całości wskutek zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Tym samym wydanie decyzji, określających wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 O.p.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2010r. uchylił ww. wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ podatkowy – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania.
DIC, biorąc pod uwagę ww. orzeczenie NSA, przed terminem rozprawy wyznaczonym na 23 marca 2011r. - decyzjami z [...] stycznia 2011r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uwzględnił w całości skargi Spółki i zgodnie z żądaniem uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje NUC i umorzył postępowanie w sprawie. Ww. decyzje DIC, zgodnie z kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczono pełnomocnikowi Spółki 2 lutego 2011r. (k. 120 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. DIC, wydając decyzje z [...] stycznia 2011r. oraz doręczając je stronie postępowania wypełnił dyspozycję ww. przepisu. W związku z tym z chwilą doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi Spółki przestał więc istnieć przedmiot skarg w niniejszych sprawach.
Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu.
Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należy uwzględnienie skargi przez organ podatkowy w trybie tzw. autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w sprawie umorzeniu zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym postanowiono w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Sąd stwierdza ponadto, że uwzględnienie skargi przez organ podatkowy zasadnym czyni też orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a, zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie do kosztów tych zalicza się uiszczone wpisy od skarg (640zł, 635zł, i 648zł) wynagrodzenie doradcy podatkowego 2400zł, 2400zł, 2400zł.). O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) i a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).