Uzasadnienie
Z. i J. G., wnioskiem złożonym na formularzu z 22 lipca 2014 r, zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że są w trudnej sytuacji materialnej i nie stać ich na opłacenie prawników. W Sądzie toczą się trzy sprawy, w dwóch z nich przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Natomiast w jednej sprawie – III SA/Wa 2404/13 nie mają pełnomocnika z urzędu. Skarżący poinformowali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z [...] córkami, z czego dla dwóch są "rodziną zastępczą". Posiadają dom o pow 100 m kw i działkę (nieruchomość rolna) 7 ha. Skarżący utrzymują się wraz z rodziną z renty, wypłat na częściowe utrzymanie dziecka oraz z dodatku do niepełnosprawności, w sumie z kwoty 3336,76 zł miesięcznie.
Stosownie do art. 245 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W sprawie stwierdzono prawomocność wyroku postanowieniem z 6 maja 2014 r III SA/Wa 2404/13 (karta 94), zatem stronom nie przysługują już żadne zwyczajne środki zaskarżenia. Brak też oznak zastosowania nadzwyczajnych środków zaskarżenia.
Wprawdzie z treści oświadczeń złożonych przez stronę pod groźbą odpowiedzialności karnej (rubryka 13 formularza PPF) nie wynika, by dochody strony uległy zwiększeniu w stopniu umożliwiającym jej pokrycie kosztów postępowania w sprawie, zwłaszcza z uwagi na zwiększony krąg osób w rodzinie, jednakże z art. 243 § 1 p.p.s.a. wynika, że przepis ten wyłącza możliwość skutecznego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu i wniosek złożony w takim czasie jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu (np. postanowienia NSA: z dnia 25 maja 2006 r., II GZ 51/06, CBOSA, z dnia 4 lipca 2006 r., II OZ 684/06, CBOSA, oraz z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 718/06, niepubl., z 20 października 2005 r., II FZ 653/05, OSP 2006, z. 9, poz. 103, z częściowo krytyczną glosą H. Knysiak-Molczyk).
Okoliczności powyższe były przyczyną uznania przez referendarza sądowego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jak w sentencji.