Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 grudnia 2014 r. ustanowiono na rzecz Skarżącej E.M. doradcę podatkowego, którym wyznaczony został S. M.. Ten na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 21 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Skarżącej.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153; dalej jako: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do stawiennictwa na rozprawie. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.