Uzasadnienie
Pismem z 29 czerwca 2016 r. F. Sp. j. S.M., H.M., M.Z. (nazywana dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za marzec 2009 r.
Pismem z 7 czerwca 2014 r. skarżąca, na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") cofnęła skargę, wskazując na jej bezprzedmiotowość.
W uzasadnieniu skarżąca podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1656/16 uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] października 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] listopada 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 p.p.s.a., skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie skarżąca pismem z 7 czerwca 2017 r. cofnęła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek skarżącego niedopuszczalnym. W związku z powyższym, cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i prawnie skuteczne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnośnie pkt 2 postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.