Uzasadnienie
Zarządzeniami z dnia 4 listopada 2005 r. oraz z dnia 14 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wnioski Skarżącej G. O. o przyznanie prawa pomocy z uwagi na ich niezłożenie w prawem przewidzianej formie.
Pismem z dnia 15 marca 2006 r. Sąd wezwał Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to doręczono Skarżącej w dniu 21 marca 2006 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 28 marca 2006 r. (wtorek). Skarżąca jednakże nie wpłaciła należnego wpisu.
Z tej przyczyny Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym odrzuceniu podlega m. in. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
Sąd zauważa jednocześnie, iż na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie mogło mieć wpływu złożenie pismem z dnia 21 marca 2006 r. kolejnego wniosku Skarżącej, w którym zwróciła się o zwolnienie od wpisu, podnosząc, iż jej sytuacja finansowa jest bardzo ciężka.
Wskazać bowiem należy, iż do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy niezbędne jest wypełnienie przez stronę urzędowego formularza. Takiego zaś formularza (PPF) w toku całego postępowania (pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy nadano w dniu 21 września 2005 r.), w tym pomimo dwukrotnych wezwań, Skarżąca nie złożyła, uniemożliwiając tym samym merytoryczne zakończenie postępowania o przyznanie prawa pomocy oraz postępowania głównego.
W świetle powyższego uznać należy, że wniosek Skarżącej z dnia 21 marca 2006 r. nie przerwał biegu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu zakreślonego w wezwaniu z dnia 15 marca 2006 r., co oznacza, że jego złożenie nie może uchylić skutków tego wezwania. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do nieograniczonego przewlekania postępowania o przyznanie prawa pomocy, które ze swej istoty jest postępowaniem wpadkowym i jako takie nie powinno w sposób długotrwały uniemożliwiać merytorycznego rozpoznania sprawy.
Skoro zatem Skarżąca należnego wpisu nie uiściła Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.