Uzasadnienie
T. SA z siedzibą w W. (dalej Skarżąca) wniosła w dniu 5 lipca 2010 r. (data wpływu do organu) skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej SKO) z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] listopada 2009r., o nałożeniu na T. SA kary porządkowej w wysokości 2.600 zł.
W dniu 16 sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo Skarżącej, z wnioskiem o cofnięcie skargi na w/w postanowienie SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższego przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym.
Z akt sprawy wynika, że Skarżąca złożyła stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd rozpoznając wniosek nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a., zatem, Sąd jest związany oświadczeniem Skarżącej.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, oświadczenie zawarte w piśmie z 16 sierpnia 2011 roku stanowi skuteczne cofnięcie skargi.
Wobec powyższego należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.