Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 sierpnia 2006 r. pełnomocnik skarżącego R. K. - K. K. została wezwana do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, wraz z podaniem, która z przesłanek wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "p.p.s.a.", dotyczy jej osoby. W wezwaniu pouczono pełnomocnika skarżącego, że nieuzupełnienie powyższego braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje odrzucenie skargi.
Z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania wynika, że w dniu 9 sierpnia 2006 r. nie doręczono przesyłki adresatowi (pracownik poczty nie zastał adresata), w związku z czym przesyłkę złożono na okres siedmiu dni w placówce pocztowej. Zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce oddawczej adresata. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 17 sierpnia 2006 r.
Pełnomocnik skarżącego nie odebrała przesyłki, a zatem w dniu 25 sierpnia 2006r. została ona zwrócona Sądowi.
W dniu 29 sierpnia 2006 r. pełnomocnik skarżącego nadała w placówce pocztowej pismo w którym zwróciła się o ponowne wysłanie przesyłki, której nie mogła odebrać ze względu na nieobecność związaną z wakacyjnym pobytem u rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Sąd stwierdził, iż pełnomocnik skarżącego nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 65 § 1 i art. 69 p.p.s.a., Sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy, w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie.
Stosownie natomiast do treści art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, stwierdził niezgodność ww. przepisu z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim ustanawia on siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma. Wyrok został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 7 marca 2006 r. Nr 38, poz. 1800.
Z uwagi na powołane wyżej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego oraz treść art. 65 § 2 p.p.s.a. należy uznać, że do skutecznego doręczenia pisma w postępowaniu sądowym w trybie art. 73 p.p.s.a. konieczne jest zachowanie trybu doręczeń określonego rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 z późn. zm.), przewidującego dwukrotne awizowanie przesyłki.
W sprawie niniejszej przesyłka była awizowana dwukrotnie. Po każdym zawiadomieniu przechowywano ją w placówce pocztowej przez siedem dni i w tym czasie pełnomocnik skarżącego przesyłki nie odebrała. Przesyłkę to należało uznać za doręczoną z ostatnim dniem siedmiodniowego terminu, liczonego od daty powtórnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 24 sierpnia 2006 r. Na ocenę skuteczności doręczenia nie ma wpływu fakt, że w piśmie z dnia 29 sierpnia 2006 r. skarżąca wniosła o ponowne doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie. Skoro przesyłkę tą doręczono już wcześniej, to ponowne jej wysłanie nie niosło by z sobą żadnych skutków procesowych.
Termin do nadesłania żądanego pełnomocnictwa upłynął zatem z dniem 31 sierpnia 2006 r., a pełnomocnik skarżącego w tym terminie braków formalnych skargi nie uzupełniła.
Na marginesie zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącego, mając świadomość toczącego się postępowania sądowego i planując opuszczenie miejsca zamieszkania na okres dłuższy niż czas w jakim mogłaby podjąć w placówce pocztowej korespondencję z Sądu, nawet zakładając dwukrotne jej awizowanie, z ostrożności procesowej winna była powiadomić o tym fakcie Sąd - wskazując na ten czas inny adres do doręczeń lub ustanawiając pełnomocnika do doręczeń.
Skoro nie uzupełniono braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, Sąd na podstawie przywołanych przepisów zobowiązany był odrzucić skargę.