Uzasadnienie
Trzema decyzjami z [...] czerwca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] października 2005 r. i [...] listopada 2005 r. określającą B. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") prawidłową wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych wskazanymi w decyzjach zgłoszeniami celnymi z 2000 r. Na powyższą decyzję Spółka pismem z 6 sierpnia 2008 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wyrokiem z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2607/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Spółki na wymienione decyzje.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 397/09, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Następnie decyzjami z [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) uwzględnił w całości skargi Skarżącej i zgodnie z żądaniem uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawach. Decyzje z dnia [...] grudnia 2010 r. doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 6 grudnia 2010 r.
W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczono na dzień 15 grudnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Tak też uczynił Dyrektor Izby Celnej w W. wydając decyzje z [...] grudnia 2010 r. Z chwilą ich doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestały więc istnieć przedmioty skarg, jakimi były decyzje z [...] czerwca 2008 r.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 wspomnianej ustawy procesowej Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w niniejszej sprawie umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym postanowiono w pkt 1 sentencji.
Odnośnie do kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).