Uzasadnienie
I. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym, o który wnioskujące ubiegają się, obejmuje zwolnienie od opłat sądowych, czyli wpisu i opłaty kancelaryjnej oraz zwrot wydatków i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, jeśli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierzają skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia, a przede wszystkim - doświadczenia życiowego.
II. B. P., dalej jako strona bądź skarżący, w formularzu PPF z 25 lutego 2013 r. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu powołał się na: - błędne pouczenia dokonane przez pracowników US; - posiadanie oszczędności w gotówce w wysokości 5500 zł; - uzyskiwanie 1500 zł brutto z tytułu zatrudnienia w firmie N.; - miesięczne koszty utrzymania w wysokości 1800 zł. Do wniosku załączył PIT-11.
Pomimo wezwania referendarza sądowego z 12 lutego 2013 r., doręczonego 15 lutego 2013 r.(zwrotne potwierdzenie odbioru, karta 16), strona nie przekazała wyciągu z rachunku bankowego za wskazany okres.
III. Referendarz sądowy zauważa, że w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek wynikających z przepisu, tj. art. 246 p.p.s.a. (np. w sprawie o sygn. akt postanowienie z 10 stycznia 2008 r. sygn. I FZ 597/07, postanowieni z 16 stycznia 2008 r. sygn. I FZ 515/07, postanowienie z 21 lutego 2008 r. sygn. I FZ 31/08, postanowienie z 9 kwietnia 2008 r. sygn. I FZ 131/08).
Należy zauważyć, że tak niezastosowanie się, jak niepełne zastosowanie się do wezwania wystosowanego w oparciu o art. 255 u.p.p.s.a. co do zasady wyklucza przyznanie prawa pomocy (tak: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2011 r., II FZ 227/11) – zwłaszcza, jeżeli uniemożliwia dokonania oceny sytuacji majątkowej strony w sposób, który skutkowałby przyznaniem jej prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego, z zestawienia posiadanych przez stronę oszczędności w wysokości ponad 5 tys zł, przy dysponowaniu przez stronę jednocześnie stałym źródłem przychodów ze stosunku pracy w wysokości ok. 1500 zł nie wynika niemożność wygospodarowania przez stronę 257 zł należnych tytułem wpisu od skargi. Na żadne szczególne okoliczności związane z szeroko pojętą sytuacją życiową, uniemożliwiającą wygospodarowanie środków na poczet kosztów postępowania, nie wskazała także sama strona. Z tych samych powodów referendarz sądowy uznał, ze strona jest w stanie wygospodarować środki na ustanowienie pełnomocnika w sprawie, jeśli uzna jego ustanowienie za konieczne.
Z tych powodów referendarz sądowy, uznał, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.