Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy w dniu 19 lipca 2018 r. Skarżąca – P. N.wniosła ponaglenie na nierozpoznania w terminie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Ponaglenie to Skarżąca wniosła do Szefa KAS powołując się na art. 141 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa").
Szef KAS powołanym w sentencji postanowieniem uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Wskazał jednocześnie, że na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie.
Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Szefa KAS i wniosła o jego uchylenie.
Szef KAS wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje obok orzekania w sprawach skarg na decyzje m.in. kontrolę postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty.
Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest natomiast specyficznym środkiem ochrony prawnej w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 tej ustawy stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.
Ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej jest warunkiem złożenia skargi na bezczynność organu podatkowego do sądu administracyjnego, której samodzielnym przedmiotem jest bezczynność organu, a nie wypowiedź w tym przedmiocie organu wyższego stopnia. Postępowanie związane z rozpoznaniem ponaglenia nie jest postępowaniem konkurencyjnym w odniesieniu do postępowania, w którym następuje rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji podatkowej (por. P. Pietrasz w: Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX nr 100317).
Przedmiotowe ponaglenie nie stanowi środka zaskarżenia, nie służy bowiem kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu spowodowanie, aby rozstrzygnięcia takie w ogóle zostały wydane. Do ponaglenia nie mają zastosowania przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 Ordynacji podatkowej. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy też do postanowień kończących postępowanie, dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku sprawy podatkowej.
Nie można też uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 Ordynacji podatkowej jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie (por. postanowienia: WSA w Łodzi z 17 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 43/14; WSA w Poznaniu z 19 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1071/18; WSA w Warszawie z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 632/18).
Postanowienie to nie jest zatem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a jako nie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie przytoczonych przepisów orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji).