Wyrok WSA w Warszawie z 21 czerwca 2007 r., III SA/Wa 252/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] października 2006 r., nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska
Monika Kawa-Ogorzałek protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przez R. G. - określanego dalej jako Skarżący, decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 14b § 5 pkt 1, art. 207 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - powoływanej dalej jako Ordynacja podatkowa), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] października 2006 r., którym pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Z przesłanych do Sadu akt sprawy wynika, że pismem z dnia 25 lipca 2006 r. Skarżący złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego przedstawiając stan faktyczny sprawy w sposób następujący:

" po dokonanej zmianie od 1 stycznia 2001 r. po wejściu w życie ustawy Prawo działalności gospodarczej, przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą są wspólnicy spółki, a nie sama spółka cywilna". W ocenie Skarżącego, regulacja ta nie ma wpływu na status spółki cywilnej jako " płatnika VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT", jako jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Dokonuje ona zgłoszenia identyfikacyjnego jako jeden podatnik VAT niezależnie od ilości wspólników i otrzymuje samodzielny NIP."

Tak przedstawiając stan faktyczny zwrócił się do organu podatkowego z następującymi pytaniami:

1. kto i na jakiej podstawie sporządza i podpisuje dokument zgłoszenia spółki cywilnej jako podatnika VAT, w sytuacji gdy w jej składzie są 2-10 osób,
2. kto i na jakiej podstawie sporządza i podpisuje dokument będący podstawą wykreślenia spółki cywilnej z rejestru VAT, w sytuacji gdy w jej składzie są 2-10 osób.

Zdaniem Skarżącego, w opisanej sytuacji, zgłoszenia i wykreślenia spółki składa w urzędzie skarbowym i innych organach administracyjnych reprezentant spółki zwany np. prezesem lub inny wspólnik ale wraz ze stosowną uchwałą (umową) regulującą zmianę zapisów.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia 1 sierpnia 2006 r. wezwał Skarżącego do uzupełnienia w/w wniosku o:

1. znaki opłaty skarbowej o wartości 5 zł,
2. wskazanie przepisu prawa, który ma zostać zinterpretowany,
3. wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego sprawy,
4. własne jednoznaczne stanowisko w sprawie, w odniesieniu do każdego zadanego pytania.

Skarżący został pouczony o skutkach nie uzupełnienia przedmiotowych braków w zakreślonym terminie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący wniósł opłatę i wskazał, iż pytanie dotyczy art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku dochodowym od towarów i usług. Skarżący podkreślił, iż we wniosku z dnia 25 lipca 2007 r. w sposób wyczerpujący przedstawił stan faktyczny oraz swoje stanowisko. Jeszcze raz powtórzył zawarte we wniosku informacje.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ podatkowy stwierdził, iż pomimo wezwania Skarżący w złożonym piśmie nie uzupełnił brakujących danych do rozpatrzenia wniosku. Natomiast wskazana podstawa prawna nie istnieje w obowiązujących przepisach podatkowych prawa polskiego, "nie przedstawia stanu faktycznego sprawy, nie przedstawia własnego stanowiska w sprawie".

Pismem z dnia 16 października 2006 r. Skarżący wniósł zażalenie na w/w postanowienie zarzucając naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej, a także Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Podniósł, że organ próbuje uniknąć odpowiedzi na budzące wątpliwości pytania. Ponownie podkreślił, iż wyczerpująco przedstawił zarówno stan sprawy jak i swoje stanowisko. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w złożonym wniosku Skarżący nie przedstawił stanu faktycznego, nie wskazał przepisu prawa, który miał zostać zinterpretowany oraz nie zawarł własnego stanowiska w sprawie. Organ odwoławczy zauważył, iż Skarżący powołał się na regulacje zawarte w art. 860, art. 865, art. 866 Kodeksu cywilnego, a w odpowiedzi na wezwanie wskazał jedynie, że wniosek dotyczy art. 86 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa VAT. Zdaniem organu odwoławczego, wskazane braki uniemożliwiły udzielenie interpretacji przepisów podatkowych.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący powtórzył zarzuty podniesione w zażaleniu. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wniosek o interpretację odnosi się zarówno do istniejącego stanu faktycznego jak i przyszłego, a organ nie może dokonywać oceny interpretacji podatnika, jako złej czy dobrej. Powinien ją przyjąć jako wiedzę podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c).

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Pozostawiając wniosek Skarżącego bez rozpatrzenia organy podatkowe obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego tj. art. 14 a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego na pisemny wniosek Skarżącego miał obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie, w której nie toczyło się żadne postępowanie podatkowe ani kontrola podatkowa, ani też postępowanie przed sądem administracyjnym. Skarżący wypełnił, zdaniem Sądu, wszystkie przesłanki przewidziane w art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej. Wniosek z dnia 25 lipca 2006 r. został złożony do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, Skarżący wyczerpująco przedstawił stan faktyczny sprawy oraz zawarł własne stanowisko w sprawie. Organ pierwszej instancji pozostawiając wniosek bez rozpoznania a organ drugiej instancji, utrzymując postanowienie organu pierwszej instancji, naruszył art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej. Pytanie dotyczyło interpretacji przepisu prawa podatkowego a mianowicie art. 96 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i na tle tego przepisu uzasadniony był wniosek o interpretacje wobec sytuacji, iż spółka cywilna na gruncie przepisów prawa podatkowego jest podmiotem określonym w art. 5 ustawy o VAT i z tego tytułu ciąży na niej obowiązek złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego, przed dniem wykonania pierwszej czynności, głoszenia rejestracyjnego, a w przypadku zaprzestania wykonywania czynności jako podatnik podatku VAT, zgłoszenia naczelnikowi urzędu skarbowego zaprzestania działalności, co stanowi podstawę do wykreślenia spółki jako podatnika z rejestru podatników VAT. Uzasadnione w tej sytuacji jest pytanie, kto ma podpisać w imieniu spółki zgłoszenie, w związku ze zmianą w przepisach od 1 stycznia 2001 r. po wejściu w życie ustawy prawo o działalności gospodarczej, gdzie określono, że przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą są wspólnicy spółki a nie sama spółka. Wniosek Skarżącego dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, bowiem na gruncie przepisów prawa podatkowego, podatnikiem podatku VAT jest spółka cywilna jako podmiot a nie wspólnicy spółki. Pytanie dotyczyło działań faktycznych a nie hipotetycznych jak to stwierdziły organy podatkowe. Nie sposób więc zgodzić się z ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że wniosek nie może zostać rozpatrzony, gdyż strona nie spełniła wymogów określonych przepisem art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej. Słuszny był więc zarzut Skarżącego, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uchylił się od udzielenia interpretacji wnioskowanej przez Skarżącego. Słusznie też Skarżący odpowiedział, iż "organ nie może dokonywać oceny interpretacji podatnika, jako złej czy dobrej. Powinien ją przyjąć jako wiedzę podatnika".

Wobec naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 14a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zarówno postanowienie organu pierwszej instancji jak i decyzję organu odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.