Uzasadnienie
T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia 14 sierpnia 2018 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r.
Pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2018 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2000 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało one skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 10 grudnia 2018 r.
Skarżąca do 31 grudnia 2018 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga i jeśli wnoszący skargę nie uiścił należnego wpisu, wzywa się go do jego uiszczenia.
W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie w odpisie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 5 grudnia 2018 r. skierowanego do Skarżącej w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do uiszczenia należnego wpisu oraz pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 10 grudnia 2018 r. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 17 grudnia 2018 r.
W zakreślonym terminie Skarżąca, mimo prawidłowego wezwania nie uiściła wpisu sądowego. W tej sytuacji Sąd był zatem zobowiązany, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.