Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2537/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.
W punkcie drugim ww. postanowienia zasądzono na rzecz strony skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 340 zł. Czyniąc to Sąd błędnie oznaczył jednak organ zobowiązany do zwrotu Skarżącemu kosztów postępowania sądowego, wskazując na Ministra Finansów.
Zaskarżona w sprawie decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. została wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ten sam organ – uwzględniając skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – wydał także decyzję z dnia 4 września 2008 r. uchylającą zaskarżoną decyzję z dnia 15 lipca 2008 r. Decyzja ta stanowiła podstawę do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.
Uwzględniając powyższe nie ulega zatem wątpliwości, iż organem zobowiązanym do zwrotu Skarżącemu kosztów postępowania sądowego jest Dyrektor Izby Skarbowej w W., a nie - jak błędnie wskazał Sąd - Minister Finansów.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Powołane wcześniej okoliczności wskazują, iż w punkcie drugim sentencji postanowienia Sądu z 16 grudnia 2008 r. wystąpiła oczywista omyłka, w związku z czym zasadne było jego sprostowanie.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.