Uzasadnienie
Skarżący – T. C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Oświadczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posada żadnego majątku, ani oszczędności. Osiąga dochód ze stosunku pracy w wysokości 8.750 zł brutto. Miesięczne wydatki Skarżącego wynoszą: czynsz 500 zł, opłata za media 300 zł, wyżywienie 1.200 zł, ubrania 400 zł, środki czystości i higieny osobistej 300 zł, kredyt w banku [...] 1.000 zł, kredyt w [...] 150 zł, leczenie rehabilitacyjne 100 zł, pomoc matce 200 zł.
Do wniosku Skarżący załączył wyciągi z rachunków bankowych, zeznanie podatkowe za 2012 r. oraz zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na podstawie art. 243 §1 oraz art. 245 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 §1 powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Przepis art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając wniosek należało zatem uwzględnić sytuację majątkową Skarżącego oraz jego zdolności płatnicze na tle wysokości wymagalnych kosztów sądowych.
W związku powyższym, wskazać trzeba, że Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 2551/13 oraz III SA/Wa 2552/13.
W każdej z tych spraw wpis sądowy wynosi po 500 zł (wpis stały). Łącznie więc Skarżący obowiązany jest do uiszczenia wpisów sądowych w wysokości 1.000 zł.
Odnosząc się do sytuacji materialnej Skarżącego, uznać należało, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uzyskuje bowiem stały dochód ze stosunku pracy w wysokości 8.750 zł brutto (średnie wynagrodzenie za trzy miesiące). Z kolei miesięczne wydatki Skarżącego kształtują się na poziomie ok. 4.500 zł. Tym samym Skarżący dysponuje wolnymi środkami, które może przeznaczyć na poniesienie kosztów sądowych bez najmniejszego uszczerbku w utrzymaniu.
Należy bowiem pamiętać, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy, co oznacza, że może być stosowana tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, do których zalicza się bezrobotnych lub osoby pozbawione środków do życia bądź gdy środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko potrzeby egzystencjalnie niezbędne (por. postanowienie NSA z 19 października 2005 r. I GZ 107/05, niepubl.). Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z 22 marca 2005 r. FZ 794/04, niepubl.).
Ponadto, jak wskazał NSA w postanowieniu z 10 maja 2005 r. II OZ 318/05 niepubl., prawo pomocy przyznawane jest osobom, które pomimo starań i przy największym możliwym wysiłku nie mogą ponieść kosztów postępowania, ponieważ ich dochód jest wybitnie niski lub też nie osiągają żadnego dochodu.
Bez wątpienia Skarżącego nie można zaliczyć do takiej kategorii wnioskodawców.
Podsumowując przyjąć należy, że okoliczności podnoszone we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uzasadniają twierdzenia, że Skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków niezbędnych do uiszczenia wpisu sądowego.
W konsekwencji nie spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a., warunkująca przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.