Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze III SA/Wa 2555/10 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W punkcie 3 sentencji tego wyroku Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki kwotę 457 zł. Opisując tę kwotę słownie Sąd użył wyrazów "siedemset pięćdziesiąt siedem złotych".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony. Sposób redakcji zdania pierwszego art. 156 § 1 p.p.s.a. może sugerować, że sprostowanie wyroku następuje wyłącznie z urzędu. Nie jest to prawdą, bowiem o możliwości złożenia wniosku w tym zakresie stanowi wprost art. 159 p.p.s.a., który mówi, że "wniosek o sprostowanie" nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W punkcie 3 sentencji wydanego w niniejszej sprawie błędnie bowiem słownie określono kwotę zasądzoną od Ministra Finansów na rzecz skarżącej spółki tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Opisana słownie kwota jaką Sąd zasądził na rzecz skarżącej spółki wynosiła bowiem czterysta pięćdziesiąt siedem złotych, a nie siedemset pięćdziesiąt siedem złotych. W tej sytuacji słowne określenie powyższej kwoty winno brzmieć: "czterysta pięćdziesiąt siedem złotych".
W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki pisarskiej, Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 159 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.