Uzasadnienie
P. S.A. z siedzibą w W. - Skarżąca w niniejszej sprawie - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług
Pismem z dnia 31 maja 2011 r. Skarżąca złożyła wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek Skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Sąd rozpoznając wniosek Skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
Dlatego też, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.