Uzasadnienie
I. Zgodnie z art. 245 § 1, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, o który wnioskuje strona, następuje wtedy, kiedy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.
II. Referendarz sądowy, badając formularz PPF z 4 listopada 2013 r., w którym M. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, dał wiarę twierdzeniom, że leczy się on [...], nie pracuje, ma na utrzymaniu dwójkę dzieci i jest na utrzymaniu rodziny. Fakt posiadania dwóch mieszkań, z uwagi na fakt zabezpieczenia ich przez wierzycieli nie jest okolicznością uzasadniającą przyznanie prawa pomocy. Pomimo tego, że w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek wynikających z przepisu, tj. art. 246 p.p.s.a. (np. w sprawie o sygn. akt postanowienie z 10 stycznia 2008 r. sygn. I FZ 597/07 i in.)., to zrozumienie znajduje u referendarza okoliczność niepełnego wykonania wezwania z 7 listopada 2013 r. usprawiedliwiona stanem [...], wynikającym ze złożonego, prawomocnego postanowienia z [...] września 2013 r. [...] o [...] oraz ze złożonego, aktualnego zaświadczenia o stanie zdrowia z [...] listopada 2013 r. Referendarz sądowy dał też wiarę oświadczeniom skarżącego o niezmiennie złym stanie majątkowym z [...] listopada 2013 r.
III. Z tych powodów referendarz sądowy, powielił ocenę sytuacji życiowej strony wyrażanej przez Sąd w innych sprawach ze skargi strony i na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1, § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.