Uzasadnienie
Skarżący – P. M., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki wraz z drugim wspólnikiem oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r.
Wraz ze skargą Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. Według Skarżącego wniosek o wstrzymanie jest uzasadniony niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił przy tym, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczającym powodem wstrzymania może być już samo prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody. W konkluzji zdaniem Skarżącego, mając na uwadze wysokość określonej zaskarżoną decyzją należności, jej wyegzekwowanie spowoduje całkowitą niewypłacalność Skarżącego, co należy uznać za sytuację nieodwracalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.
Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Podniósł jedynie, że mając na uwadze wysokość określonej zaskarżoną decyzją należności, jej wyegzekwowanie spowoduje całkowitą niewypłacalność Skarżącego. Z powyższego Skarżący wywiódł, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu nie sposób jednakże podzielić argumentacji Skarżącego. Skarżący, poza twierdzeniem o grożącej mu niewypłacalności, nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (lub wyrządzenia znacznej szkody). Podnoszone natomiast przez Skarżącego twierdzenie o grożącej mu niewypłacalności powinno zostać poparte szczegółowymi i konkretnymi dokumentami oraz analizą, prowadzącą do wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero to pozwalałoby Sądowi na dokonanie pozytywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia.
Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, inne dokumenty, w tym również te przesłane do Sądu w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy, uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Powyższe dokumenty nie wskazują zdaniem Sądu na możliwość wystąpienia w sprawie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków (lub wyrządzenia znacznej szkody), a jedynie na stosunkowo złą obecną sytuację majątkową Skarżącego, co samo w sobie nie uzasadnia jednak konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W konkluzji – uwzględniając całokształt powyżej przedstawionych okoliczności - stwierdzić trzeba, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona.
Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych co do zasady powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.