Uzasadnienie
Skarżący A. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i synem. Do swojego majątku zaliczył dom o pow. 300 m² z działką o pow. 756 m². Oświadczył, że nie posiada innego majątku ani oszczędności. Skarżący osiąga dochód ze stosunku pracy w wysokości 1.600 zł a jego żona w wysokości 2.000 zł. Reszta wynagrodzenia zajęta jest przez komornika. Wnioskodawca wskazał, że jego zobowiązania wobec ZUS wynoszą 130.000 zł, kredyty: w [...] 1.800.000 zł, w [...] 200.000 zł, w [...] 20.000 zł, w [...] 100.000 zł i w [...] 100.000 zł. Z dniem 31 grudnia 2012 r. firma Skarżącego zawiesiła działalność gospodarczą. Wszystkie rachunki bankowe prywatne i firmowe zostały zajęte przez komornika.
Do wniosku Skarżący załączył obliczenie dochodu za 2012 r., zaświadczenie o swoich zarobkach (1.1180 zł netto) i zarobkach żony (4.567,64 zł brutto) oraz szereg dokumentów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w tym wezwań do zapłaty. Wnioskodawca nadesłał również kopie dokumentów dotyczących zaciągniętych kredytów oraz zawartych ugod z bankami w zakresie ich spłaty.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
Instytucja ta stanowi wyjątek od generalnej zasady, zgodnie z którą strona ponosi koszty sądowe, czy też koszt wynagrodzenia jej pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy powoduje, że koszty związane z postępowaniem ponosi za skarżącą Skarb Państwa. W tej sytuacji, możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny, wykazanej w treści wniosku sytuacji materialnej wnioskodawcy, tak aby jednoznacznie wynikał z niej brak środków na poniesienie kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej Skarżącego oraz jego zdolności płatniczych w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych.
Zauważyć należy, że na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych w niniejszej sprawie zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 2.000 zł. Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze, że równolegle Skarżący wniósł skargę w sprawie III SA/Wa 259/13, w której wpisy wynosi również 2.000 zł. W związku z powyższym, oceniając zdolności płatnicze Skarżącego należy brać pod uwagę generalną kwotę, którą obowiązany jest uiścić tj. kwotę 4.000 zł.
Z oświadczeń złożonych przez Skarżącego wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe z żoną i synem. W grudniu 2012 r. Skarżący zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą. Zobowiązania Skarżącego wobec ZUS wynoszą 130.000 zł, a wobec banków ponad 2.200.000 zł. Wszystkie rachunki bankowe Wnioskodawcy zostały zajęte przez komornika.
W związku z powyższym, wskazać należy, że sytuacja finansowa Skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie częściowego zwolnienia od wpisu od skargi - ponad kwotę 200 zł. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Dokonując natomiast oceny danych zawartych we wniosku oraz na podstawie akt sprawy uznać należy, że Skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja finansowa dawała podstawy do zwolnienia go z ponoszenia kosztów sądowych w większym zakresie. Zauważyć bowiem należy, że Skarżący i jego żona są aktywni zawodowo. Obydwoje uzyskują stałe dochody ze stosunku pracy. W konsekwencji mają możliwość chociażby częściowego partycypowania w kosztach wszczętego postępowania.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.