Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. i J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2008 r. Sąd pouczył na rozprawie o trybie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej Stronę J. B. obecną na rozprawie.
Małżonkowie B. nie występowali do Sądu z wnioskiem o doręczenie im orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Pismem z 24 czerwca 2009 r. wnieśli sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną (nazwaną "kasacją").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem – art. 173 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do Sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W sprawach, w których skargę oddalono, strona może wnieść skargę kasacyjną po uprzednim złożeniu, w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia sentencji wyroku, wniosku o jego doręczenie wraz z uzasadnieniem – art. 141 § 2 P.p.s.a. Dopiero, gdy strona zażąda doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, można przyjąć, że zostały spełnione wstępne przesłanki do powstania możliwości wniesienia kasacji.
Nie wystąpienie przez Strony w terminie z ww. wnioskiem oznacza, że trzydziestodniowy termin w ogóle nie mógł rozpocząć biegu. Nie było zatem możliwe wniesienie kasacji (por. post. NSA z 1 marca 2005 r. sygn. akt. II GZ 9/05, ONSAiWSA 2005/5/94).
Istota kasacji polega na zakwestionowaniu orzeczenia, które składa się z sentencji i uzasadnienia. Nie można jednak racjonalnie wywieść jego krytyki, bez znajomości motywów zawartych w uzasadnieniu. Brak ten pozbawia więc Strony możliwości racjonalnego sformułowania podstaw kasacyjnych, przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji oraz wniosków kasacyjnych (por. post. SN z dnia 24 kwietnia 2001r. sygn. akt. II CZ 146/00, OSNC 2001, nr 12, poz. 180 oraz post. NSA postanowienie NSA z 7 lipca 2004 r. sygn. akt. GZ 25/04, ONSAiWSA 2005/1/12).
Jednocześnie zgodnie z art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (z zastrzeżeniem § 2 i 3). Przymus adwokacki nie obowiązuje w sytuacji, gdy skargę kasacyjna sporządził sędzia, prokurator, notariusz, albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem – art. 175 § 2 P.p.s.a. Dodatkowo w sprawach, których przedmiotem są zobowiązania podatkowe skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego – art. 175 § 3 pkt 1 P.p.s.a.
Skarga kasacyjna Stron sporządzona została przez nich osobiście. Z akt sprawy nie wynika, aby byli oni adwokatami, radcami prawnymi lub doradcami podatkowymi, albo spełniali inne ww. kryteria zawodowe. Strony na takie okoliczności też się nie powoływały. Skarga kasacyjna nie spełnia więc ww. warunku.
Zgodnie natomiast z art. 178 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Skarga kasacyjna Stron z uwagi na niespełnienie ww. warunków jest niedopuszczalna. Zasadne stało się zatem odrzucenie skargi kasacyjnej, na mocy art. 178 w zw. z art. 175 i art. 177 § 1 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji).
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego (punkt drugi sentencji).