Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustanowił na rzecz Skarżącej A.P. adwokata, którym wyznaczona została A.H. Sporządziła ona następnie i wniosła skargę kasacyjną od wyroku z 21 listopada 2012 r. oddalającego skargę Skarżącej, którą Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wyrokiem z 27 maja 2015 r. Postanowieniem z 5 listopada 2015 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wyrokiem z 25 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Skarżącej i uchylił zaskarżone postanowienie. Na rozprawie poprzedzającej wydanie tego wyroku pełnomocnik zgłosił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
W sprawie tej pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącej przed Sądem I instancji, po uprzednim uchyleniu wspomnianego wyżej wyroku tego Sądu z 21 listopada 2012 r. i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem postanowienie wydane w postępowaniu wznowieniowym, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.