Uzasadnienie
Skarżąca – H.K. pismem z dnia 17 października zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wyjaśniła, że podjęcie działań mających na celu wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznych szkód, na jej zdrowiu i życiu, które spowodują skutki nie do odwrócenia.
Skarżąca wskazała, że w wyniku prowadzonej egzekucji pozostaje jej miesięcznie kwota w wysokości jedynie 915 zł. Ponadto wskazała, że jest osobą starszą ([...] lata), poważnie schorowaną, a kwota w wysokości 278 zł, tj. w wysokości egzekwowanej przez organ, pomagałaby jej w pokryciu koniecznych wydatków na życie i leczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z analizy przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację zdrowotną oraz finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżąca. Należy zauważyć, iż Skarżąca wskazała, że w wyniku prowadzonej egzekucji pozostaje jej miesięcznie kwota w wysokości jedynie 915 zł. Ponadto wskazała, że jest osobą starszą ([...] lata), poważnie schorowaną, a kwota w wysokości 278 zł, tj. w wysokości egzekwowanej przez organ, pomagałaby jej w pokryciu koniecznych wydatków na życie i leczenie.
Powyższe okoliczności potwierdzają informacje i dokumenty dołączone przez Skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie posiada żadnego majątku. Otrzymuje rentę rodzinną w kwocie 1.194,63 zł oraz ponosi wydatki na żywność 500 – 600 zł miesięcznie, leki około 350 zł miesięcznie oraz rehabilitację 200 - 250 zł miesięcznie.
Do wniosku Skarżąca załączyła roczne obliczenie podatku przez organ rentowy, z którego wynika że Skarżąca w 2015 r. uzyskała przychód w kwocie 10.933,80 zł..
W tych okolicznościach Sąd uznał, że Skarżąca wykazała konieczność udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.