Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 2013 r. R. K., M. K. oraz H. P., (dalej jako Skarżący) w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W., (dalej jako Stowarzyszenie) wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych.
Na podstawie odrębnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2013 r. wezwano Skarżących do uiszczenia wpisu od skarg w wysokości 300 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. Stowarzyszenie złożyło zażalenia na powyższe zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II FZ 753/13, II FZ 754/13, II FZ 755/13 oddalił powyższe zażalenia. W uzasadnieniu ww. postanowień NSA wskazał, iż w niniejszej sprawie Skarżący wnieśli kilka skarg, które tylko formalnie połączono jednym pismem, przy jednoczesnym reprezentowaniu przez to samo Stowarzyszenie. W ocenie NSA nie oznacza, to jednak, że jest to jedna skarga. Sąd przyjął, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie, o czym stanowi przepis art. 57 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej wspólnie przez trzech Skarżących, tj. R. K., H. P. i M. K. reprezentowanych przez to samo stowarzyszenie.
Wobec tego nie można uznać, że ich uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a ich współuczestnictwo ma charakter materialny. Sąd zauważył, iż każdy ze skarżących posiada odrębną legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikającą z zamieszkiwania w tej samej gminie. Oznacza to, że uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w tej sprawie ma charakter formalny.
Następnie w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 13 grudnia 2013 r., Stowarzyszenie wniosło w imieniu Skarżących o przyznanie prawa pomocy.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniami z dnia 17 stycznia 2014 r. pozostawił wnioski Skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. Stowarzyszenie wniosło w imieniu Skarżących sprzeciwy od ww. zarządzeń referendarza sądowego.
Postanowieniami z dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił wnioski Skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W wyniku wniesionych zażaleń na powyższe postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 465/14, II FZ 466/14, II FZ 467/4 oddalił zażalenia na powyższe postanowienia WSA z 19 lutego 2014 r. W uzasadnieniu postanowień NSA podtrzymał stanowisko, iż uprawnienia lub obowiązki Skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w przedmiotowej sprawie ma charakter formalny.
Na podstawie zarządzenia z dnia 13 czerwca 2014r. wezwano Skarżących do wykonania prawomocnych zarządzeń do uiszczenia wpisów od skarg.
Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. Stowarzyszenie złożyło oświadczenie o cofnięciu skargi oraz wniosło o zwrot uiszczonego wpisu. Ponadto poinformowało, iż uiszczony wpis w kwocie 300 zł dotyczył R. K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni aprobuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniach z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II FZ 753/13, II FZ 754/13, II FZ 755/13 oraz postanowieniach z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 465/14, II FZ 466/14, II FZ 467/4, iż w niniejszej sprawie Skarżący wnieśli kilka skarg, które tylko formalnie połączono jednym pismem, przy jednoczesnym reprezentowaniu przez to samo Stowarzyszenie. W ocenie Sądu nie oznacza, to jednak, że jest to jedna skarga. Sąd przyjął, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie, o czym stanowi przepis art. 57 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Sąd uznał, że postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej wspólnie przez trzech Skarżących, tj. R. K., H. P. i M. K. reprezentowanych przez to samo Stowarzyszenie.
Wobec tego nie można uznać, że ich uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a ich współuczestnictwo ma charakter materialny. Należy zauważyć, iż każdy ze skarżących posiada odrębną legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikającą z zamieszkiwania w tej samej gminie. Oznacza to, że uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w tej sprawie ma charakter formalny.
Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie w zakreślonym terminie nie zostały uiszczone wpisy od skarg przez wszystkich Skarżących, co jest przesłanką do odrzucenia skarg zgodnie z art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Wyjaśnić przy tym należy, iż wobec nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie zaistnienie przesłanek do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.) przez Stowarzyszenie w imieniu M. K. oraz H. P., gdyż badanie takie możliwe jest po uiszczeniu wpisu sądowego (art. 220 § 1 p.p.s.a.).
Z uwagi na oświadczenie Stowarzyszenia reprezentującego w niniejszej sprawie Skarżących, iż uiszczony wpis od skargi w niniejszej sprawie w wysokości 300 zł dotyczył R. K. Sąd uznał, iż wobec tego Skarżącego dopuszczalne jest zbadanie przesłanek skuteczności cofnięcia skargi.
Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi złożonego przez Stowarzyszenie w imieniu R. K., o których mowa w przepisie (art. 60 p.p.s.a.).
Skuteczne cofnięcie skargi obliguje Sąd do umorzenia postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W przypadku cofnięcia skargi sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.