Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 lipca 2006 r. M. J. (zwany dalej "Skarżącym") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany lub uchylenia postanowienia w sprawie udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Organ ten wskazał, że w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." - decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] uwzględnił w całości skargę M J..
Pismem z dnia 24 sierpnia 2006 r. pełnomocnik Skarżącego, powołując się na powyższą decyzję wydaną w trybie autokontroli, wystąpił do tutejszego Sądu o zwrot wpisu sądowego, uiszczonego w związku z wniesioną skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania sądowego na podstawie powołanego przepisu jest uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Decyzja wydana w tzw. trybie autokontroli stanowi o usunięciu przedmiotu sporu między stronami postępowania, najczęściej poprzez wyeliminowanie zaskarżonego aktu lub czynności z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy orzekł o zmianie decyzji organu pierwszej instancji i uznał stanowisko Skarżącego zawarte we wniosku z dnia 26 sierpnia 2005 r. za prawidłowe, wskazując iż czyni to w ramach uwzględnienia w całości skargi. Wydana decyzja stanowi nowe rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej i zawiera pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do sądu. Tym samym należało uznać, że prowadzenie postępowania przed tutejszym Sądem w sprawie kontroli legalności decyzji z dnia 25 maja 2006 r., stało się bezprzedmiotowe.
W tych warunkach, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie różnicy między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, o których mowa w pkt 2 sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a.
Ponadto odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącego o zwrot wpisu sądowego na wskazany rachunek bankowy, w związku z brakiem konieczności rozpoznawania sprawy przez tutejszy Sąd, należy stwierdzić, że Sąd nie mógł go uwzględnić.
Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Powyższy przepis w sposób wyraźny określa zatem, w jakiej sytuacji Sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów.
Na mocy art. 209 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek rozstrzygnąć o zwrocie kosztów m.in. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania sądowego wskutek uwzględnienia przez organ skargi w całości, w trybie autokontroli.
Jednakże w przypadku uwzględnienia w całości skargi i wydania przez organ decyzji w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., zwrot kosztów (w tym kosztów zastępstwa procesowego) przysługuje od organu, o czym stanowi wprost art. 201 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji niedopuszczalne jest zatem rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów, poprzez zwrot z kasy Sądu kwoty uiszczonego i należnego w sprawie wpisu, na podstawie art. 225 czy art. 232 p.p.sa., ponieważ przepisy te dotyczą innych sytuacji procesowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd o pozostałych kosztach postępowania sądowego orzekł na podstawie art. 209, art. 201 § 1, art. 205 § 2 i § 4 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075).