Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 24 lutego 2010 r. skierowanym do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, a następnie przekazanym Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. przy piśmie z dnia 28 kwietnia 2010 r., Pani K. N. (dalej jako: "Skarżąca") zwróciła się o dokonanie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych pobieranego od jej emerytury australijskiej.
Pismem z dnia 31 maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wezwał Skarżącą w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) - zwanej dalej "O.p." do usunięcia braków formalnych wniosku tj. do sprecyzowania treści żądania poprzez określenie jakich lat dotyczy wniosek o stwierdzenie nadpłaty, określenia kwot nadpłat, o zwrot których Skarżąca występuje oraz do złożenia skorygowanych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu za powyższe lata. Wezwanie zawierało również pouczenie, że w przypadku nieuzupełnienia braków (w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania) organ podatkowy wyda postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 10 czerwca 2010 r., Skarżąca ponownie zwróciła się z prośbą o zwrot podatku dochodowego od emerytury australijskiej, oświadczając jednocześnie, iż zeznania o wysokości osiągniętego dochodu zostały złożone do urzędu.
Z uwagi na fakt, iż wniosek z dnia 24 lutego 2010 r. o stwierdzenie nadpłaty nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, tj. nie zostały złożone korekty zeznań podatkowych, nie została sprecyzowana treść żądania jak również nie wskazano kwoty nadpłaty, Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...], pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia.
Pismem z dnia 29 czerwca 2010 r., Skarżąca złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Wydanemu postanowieniu nie zarzuciła naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego a jedynie oświadczyła, iż na wezwanie organu odpowiedziała w terminie oraz że Urząd Skarbowy dysponuje już złożonymi przez nią zeznaniami o wysokości osiągniętego dochodu PIT-36 za lata 2003-2009.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Pismem z dnia 17 września 2010 r. Skarżąca na niniejsze postanowienie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której nie zarzuciła naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego a jedynie oświadczyła, iż na wezwanie Urzędu Skarbowego odpowiedziała w terminie. Jej zdaniem "tylko Sąd rozstrzygnie czy prawnie jest pobierany podatek dochodowy od jej emerytury australijskiej od 1995 r. do chwili obecnej".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowienie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastepuje:
W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Skargę należało oddalić.
Stosownie do art. 168 § 2 O.p. podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych.
Sprawa będąca przedmiotem żądania strony tj. stwierdzenia nadpłaty unormowana została w rozdziale 9 i 10 O.p. Przepisy tej ustawy nie stawiają podaniu daleko idących wymogów formalnych.
W myśl art. 79 § 1 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje wysokość pobranego podatku, może wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty załączając skorygowaną deklarację (§ 2a). Jeżeli prawidłowość skorygowanej deklaracji nie budzi wątpliwości organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji o stwierdzeniu nadpłaty (§ 2b).
Ponadto art. 169 § 1 O.p. reguluje tryb postępowania w razie stwierdzenia uchybień i braków podania, które mogą mieć charakter braków formalnych. Braki formalne polegają na tym, że podanie nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym, w tym przypadku, przepisom O.p., co może uniemożliwić lub utrudnić rozpoznanie sprawy wszczętej na żądanie strony.
W rozpatrywanej sprawie Skarżąca – wobec stwierdzonych braków formalnych wniosku – zobowiązana została przez organ do sprecyzowania treści żądania poprzez wskazanie jakich lat dotyczy jej wniosek oraz kwot nadpłaty o jakie wnioskuje. Ponadto organ wezwał ją do złożenia skorygowanych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu za te lata z pouczeniem, że w przypadku nieuzupełnienia tych braków organ podatkowy wyda postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zwrócić też należy uwagę, że uzupełnienie braków formalnych ma doniosłe znaczenie prawne i organ zobowiązany był skierować stosowne wezwanie do strony.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Skarżąca pismem z dnia 10 czerwca 2010 r., ponownie zwróciła się z prośbą o zwrot podatku dochodowego od emerytury australijskiej. Do pisma nie załączyła jednak korekt zeznań, o które została wezwana a także nie sprecyzowała treści żadania.
W związku z tym organ nie miał możliwości rozpoznania wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W konsekwencji Sąd nie mógł przystąpić do merytorycznej oceny skargi bowiem organ w zaskarżonym postanowieniu pozostawił wniosek bez rozpatrzenia a tym samym nie odniósł się do wniosku Skarżącej w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.