Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Prezydent m. W. ustalił B. i Z. W. ("Skarżące") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2004 w kwocie 494, 70 zł. Podstawą decyzji był art. 2, 3, 4, 5, i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844), a także uchwała Nr XXI Rady m.st. Warszawy z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 305, poz. 8116).
Organ wskazał uzasadnieniu decyzji na treść wymienionych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a ponadto na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Jak podał Organ, z ewidencji gruntów i budynków wynika, że właścicielkami nieruchomości, z którą wiąże się obowiązek podatkowy (nieruchomość przy ul. [...] w W.) są Skarżące, a nieruchomość ta ma powierzchnię 1069 m². Podstawą opodatkowania gruntów jest – jak podał Organ – ich powierzchnia, zaś budynków – powierzchnia użytkowa. Stawki podatku ustala natomiast rada gminy – w niniejszej sprawie dokonała tego Rada m. W. we wskazanej wyżej uchwale.
Organ podał ponadto, że w dniu [...] lipca 2005 r. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, ale od dnia [...] lipca 1998 r. nie zostało złożone wymagane oświadczenie co do nieruchomości. Nie zaistniała więc podstawa do zmiany decyzji ustalającej podatek. Dane podane w ostatnio złożonym oświadczeniu, a dotyczące powierzchni gruntów, są bowiem zgodne z danymi z ewidencji gruntów i budynków.
Organ wskazał też, że podatek w ustalonej wysokości został już zapłacony w dniu 15 marca 2004 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżące zauważyły, że z samej decyzji wynika, iż podatek został już zapłacony. W dniu [...] lipca 1998 r. B. W. złożyła oświadczenie podatkowe, z którego wynika, iż przystąpiła do nadbudowy piętra oraz dobudowy klatki schodowej na nieruchomości budynkowej. Powierzchnia nieruchomości obecnie różni się od tej, która wynika z ewidencji gruntów i budynków. Wyraziły też ocenę, że są "interesantami drugiego gatunku" dla urzędników.
Swoje odwołanie Skarżące uzupełniły pismem z dnia [...] lipca 2008 r. (data wpływu). Opisały w nim przebieg sporu granicznego z właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Zarzuciły też, że przez dwa lata nie przeprowadzono żadnego postępowania w celu wyjaśnienia rozbieżności w powierzchni nieruchomości, urzędnicy zaś dokonali bezzasadnych zmian w ewidencji. Takie rozbieżności wynikają z map ewidencyjnych wykonanych w przeszłości. Nie wyraziły zgody na ustalenie granicy w postępowaniu rozgraniczeniowym administracyjnym, dlatego spór zawisł przed sądem powszechnym. Takie orzeczenie sądu już jednak istnieje, gdyż w 1968 r. wydał je Sąd Powiatowy w P..
Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowe, uznał, że konieczne było przyjęcie jako podstawy faktycznej w sprawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z tej ewidencji wynika, że powierzchnia gruntów Skarżących wynosi 1069 m². Zapis w decyzji I instancji dotyczący zapłacenia podatku ma jedynie informacyjny charakter.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję z [...] lipca 2008 r. Skarżące powtórzyły, że w sądzie powszechnym toczy się postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia. W zaskarżonej decyzji nie podano, w ich ocenie, według której ewidencji przyjęto powierzchnię nieruchomości – z 1968 r. (wynikającej z decyzji administracyjnej i wyroku sądu), czy też z 1983 r. (bez decyzji administracyjnej). Zapisy z późniejszych ewidencji, niż wynikające z decyzji z 1968 r. i wyroku sądu z 1969 r., są błędne i nie powinny być podstawą decyzji.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów, niż podane w jej treści.
Jak wynika z akt postępowania podatkowego, a także z pism i dokumentów przedłożonych przez Skarżące na rozprawie w dniu [...] stycznia 2009 r., kwestionują one ustalenie przez Organy powierzchni budynku usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w W.. Ponadto z urzędu Sąd ustalił, że w dniu [...] lutego 2005 r. w sprawie o sygn. [...] wydany został wyrok, w którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m. W. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego Skarżących w podatku od nieruchomości za rok 2004. Przedmiot tego postępowania był więc taki sam, jak przedmiot niniejszego postępowania sądowego. W wyroku tym Sąd sformułował wskazania co do dalszego postępowania Organów (str. 3 i 4 uzasadnienia tego wyroku). Sąd zauważył w szczególności, że Organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości kluczowej kwestii powierzchni budynku, będącej podstawą wymiaru podatku.
Analizując materiał zgromadzony przez Organy w niniejszym postępowaniu podatkowym i porównując go z ustaleniami poczynionymi w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. uznać należy, że nadal nie wykonano wskazań Sądu zawartych w prawomocnym wyroku z dnia [...] lutego 2005 r. Organy, poza ponownym przeanalizowaniem tych samych danych, którymi - jak wynika z uzasadnienia wymienionego wyroku – dysponowały już w tamtym postępowaniu podatkowym, nie wyjaśniły rozbieżności dotyczących powierzchni budynku Skarżących. Rozbieżności te wynikały z różnych danych zawartych w decyzji z dnia [...] marca 1972 r., zaświadczenia z dnia [...] listopada 1994 r., decyzji z dnia [...] sierpnia 1999 r. Tak samo jak w tamtym postępowaniu, Organy także w niniejszym postępowaniu przyjęły jedynie dane zawarte w oświadczeniu Skarżących z 1998 r. W wyroku z dnia [...] lutego 2005 r. Sąd ocenił natomiast, że poprzestanie na tym oświadczeniu naruszyło art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Krytycznej oceny braku wykonania wskazań Sądu wynikających z wyroku z dnia [...] lutego 2005 r. nie zmienia fakt, że tutejszy Sąd oddalił skargi Skarżących na decyzje ustalające wysokość ich zobowiązania podatkowego za kolejne lata. Powtórzyć należy, że przywołany wyrok jest prawomocny, toteż, zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Organy zobowiązane były dokładnie wykonać wskazania Sądu.
W dalszym postępowaniu konieczne będzie zatem wykonanie wskazań zawartych w wyroku z dnia [...] lutego 2005 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera "c" w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odnośnie do wstrzymania wykonania uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152, a odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.