Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez J. i Z. K. od decyzji Prezydenta m. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 12.966,30 zł. od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]
W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji została doręczona podatnikom w dniu 9 marca 2005 roku. Natomiast odwołanie datowane na dzień 21 marca 2005 roku, wpłynęło do siedziby organu pierwszej instancji w dniu 25 marca 2005 roku.
Pismem z dnia 11 maja 2005 roku Kolegium zwróciło się do J. i Z. K. oraz organu pierwszej instancji o wskazanie, czy przedmiotowe odwołanie zostało złożone bezpośrednio w siedzibie organu pierwszej instancji, czy też przesłane za pośrednictwem poczty. W odpowiedzi, przy piśmie z dnia 3 czerwca 2005 roku odwołujący przesłali kopię złożonego przez nich odwołania. Natomiast Prezydent W. w piśmie z dnia l czerwca 2005 roku poinformował, że odwołanie zostało doręczone osobiście przez strony w siedzibie organu pierwszej instancji (Kancelaria Ogólna) w dniu 25 marca 2005 r.
Dla wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, Kolegium pismem z dnia 9 czerwca 2005 roku ponownie wezwało J. i Z. K. do wskazania, czy przedmiotowe odwołanie zostało złożone bezpośrednio w siedzibie organu pierwszej instancji, czy też przesłane za pośrednictwem poczty, uprzedzając jednocześnie, że pozostawienie pisma bez odpowiedzi uznane zostanie za przyznanie, że zostało złożone bezpośrednio w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 25 marca 2005 roku
W odpowiedzi, przy piśmie z dnia 4 lipca 2005 roku Z. K. przedłożył kopie: recepty, szpitalnych kart informacyjnych oraz dwóch zwolnień lekarskich, oświadczając, że brak wyjaśnień w niniejszej sprawie jest spowodowany stanem jego zdrowia, który to stan uniemożliwia mu zajmowanie się obecnie tą sprawą. Pismo wraz z załącznikami zostało doręczone osobiście do siedziby Kolegium w dniu 4 lipca 2005 roku.
W rezultacie Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie bieg terminu do złożenia odwołania rozpoczął się z dniem doręczenia wskazanej decyzji J. i Z. K., tj. z dniem 9 marca 2005 roku. Oznacza to, iż ostateczny termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie upłynął w dniu 23 marca 2005 roku. W konsekwencji należało uznać, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z.K.. Skarżący zarzucił postanowieniu błąd w ustaleniach, polegający na nieuwzględnieniu okresu ciężkiej choroby oraz nierozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło podnoszonego przez skarżącego niezawinionego niedotrzymania terminu do złożenia odwołania. Oświadczył, że nie jest sporne, iż odwołanie powinno być złożone w dniu 23 marca 2005 roku. Nie jest też sporne, że w terminie do wniesienia odwołania z powodu złego stanu zdrowia skarżący nie mógł dopełnić tej czynności. Uważa, iż niezasadne jest stanowisko Kolegium, że jeżeli w dniu 25 marca 2005 skarżący mógł złożyć odwołanie bezpośrednio w siedzibie organu, to podnoszone przez niego okoliczności nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnia, że akurat w dniu 25 marca 2005 roku jego stan zdrowia poprawił się na tyle, że mógł udać się do biura podawczego organu.
Skarżący powołuje się na treść art. 162 § 1 Ordynacji Podatkowej, który stanowi, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Okoliczności takie skarżący podał w piśmie z dnia 4 lipca 2005 roku. Dodał, że okresy pogorszenia zdrowia i wyłączenia z jakiejkolwiek działalności powtarzają się u niego okresowo i nieregularnie i tych niezawinionych powodów nie dotrzymał terminu, podobnie nie dotrzymał terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący złożył kserokopie 8 zaświadczeń lekarskich, z których 6 obejmowało różne okresy do marca 2005 r. Z kolejnych natomiast wynikało, że skarżący był niezdolny do pracy w okresie od 12 marca do 10 maja 2005 r. i od 10 czerwca do 9 lipca 2005 r. Ponadto skarżący oświadczył, że nie potrafi stwierdzić, czy składał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ale skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło przywrócenia tego terminu, to znaczy, że z takim wnioskiem musiał wystąpić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Istnieją 4 przesłanki przywrócenia terminu w sprawach podatkowych, określone w art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, z późn. zm.) i wszystkie one muszą wystąpić łącznie. Pierwszą z nich jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, przy czym o braku winy nie stanowi nieznajomość prawa. Drugą przesłanką jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią – dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku; termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia ustania przeszkody. Zaś czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której przywracany termin był ustanowiony.
W omawianej sprawie można uwzględnić istnienie pierwszej przesłanki przywrócenia terminu, gdyż w dniach kiedy odwołanie powinno być złożone skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego. Spełnienie drugiej przesłanki natomiast jest bardzo problematyczne. Skarżący bowiem nigdy nie wystąpił z podaniem, które można byłoby uznać jednoznacznie za wniosek o przywrócenie terminu, a jedynie usprawiedliwiał przyczyny swojego niedziałania w sprawie. Z akt sprawy wynika, że trzecia przesłanka nie została spełniona. Zważywszy na przedstawione zaświadczenia lekarskie, należy uznać, że pierwszy okres, w którym skarżący mógł dokonać czynności w postępowaniu administracyjnym, tj. okres nieobjęty zwolnieniem lekarskim, rozpoczyna się w dniu 11 maja i trwa do 9 czerwca 2005 r. (dowód: k. 18-27 akt sądowych). Jednakże w siedmiodniowym okresie od 11 do 17 maja 2005 r. nie wpłynęło żadne pismo od skarżącego.
Skarżący nie spełnił również czwartej przesłanki przywrócenia terminu: w dniu 25 marca 2005 r., kiedy z uchybieniem terminu składał odwołanie, nie złożył jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Faktem jest, że w tym dniu skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego, jednakże odwołanie złożył osobiście, co wynika wprost ze skargi (k. 2 akt sądowych). Należy więc przyjąć, że choroba nie uniemożliwiała mu podejmowania czynności w swojej sprawie. Nie może być uznane za usprawiedliwione wybiórcze dokonywanie czynności w postępowaniu administracyjnym, dlatego, że strona jest chora (por. post. WSA w Warszawie z dnia 28 września 2004 r., sygn. akt I SA/Wa 461/04). Skoro strona mimo choroby decyduje się podjąć określone czynności w postępowaniu administracyjnym, to powinna również dopełnić wszystkich obowiązków z tym związanych. Nie do przyjęcia jest interpretacja dopuszczająca dokonywanie wyboru czynności, które strona chce podjęć w okresie choroby. Albo strona jest chora i nie podejmuje żadnej czynności, albo uznaje, że czuje się na siłach prowadzić postępowanie w swojej sprawie i dokonuje wszelkich czynności wymaganych prawem.
Stosownie do przepisu art. 223 § 2 pkt l Ordynacji podatkowej – odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym strona została pouczona w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, stosownie do postanowień zawartych w art. 228 § l pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w przypadku wniesienia odwołania po upływie wskazanego, czternastodniowego terminu organ drugiej instancji obowiązany jest stwierdzić w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skoro skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania i nie wnosił o jego przywrócenie, to należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.