Uzasadnienie
K.L. (dalej zwany Skarżącym) złożył skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego Skarżący złożył wniosek o zwolnienie z opłaty sądowej.
Pismem z 9 listopada 2015 r. wezwano Skarżącego do nadesłania wypełnionego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zobowiązano go do złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów. Wraz z wezwaniem, o którym mowa wyżej, przesłano Skarżącemu formularz PPF.
Jak wynika z akt sprawy wezwanie zostało wysłane na adres do doręczeń wskazany w skardze przez Skarżącego. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. 13 listopada 2015 r. i następnie 23 listopada 2015 r. Ponieważ nie została odebrana przez Skarżącego, 1 grudnia 2015 r. zwrócono ją Sądowi (wpływ do Sądu 7 grudnia 2015). W tej sytuacji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." przesyłkę należało uznać za doręczoną 27 listopada 2015 r., tj. ostatniego dnia 14-dniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej, liczonego od pierwszego awizo.
Zarządzeniem z 11 grudnia 2015 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 257 P.p.s.a. zarządzono pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw.
W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że nigdy nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Podkreślił, że przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie nie była również awizowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658 – dalej: "ustawa zmieniająca").
W rozpatrywanej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 260 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, bowiem sprawa została zainicjowana skargą nadaną w Urzędzie Pocztowym 17 sierpnia 2015 r.
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Mając na uwadze brzmienie powyższych przepisów podkreślić należy, że jedyną okolicznością podnoszoną w sprzeciwie jest rzekomy brak doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Powyższe twierdzenie Skarżącego nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków wniosku była prawidłowo awizowana pod adresem wskazanym przez Skarżącego w dniu 13 listopada 2015 r, a następnie w dniu 23 listopada 2015 r. Powyższa przesyłka listowa wróciła do Sądu z adnotacją doręczyciela, zgodnie z którą przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata.
Zarządzeniem z 7 grudnia 2015 r. przesyłkę uznano za doręczoną 27 listopada 2015 r. Zatem termin do uzupełnienia wniosku upłynął Skarżącemu 4 grudnia 2015 r.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd uznał, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie.
Z tych względów na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.