Uzasadnienie
Skarżący – J.K. na urzędowym formularzu PPF, wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, że wpis od skargi wynosi 2.000 zł, a Skarżący jest w stanie zapłacić jedynie 500 zł, tym bardziej, że jest zobowiązany do uiszczenia wpisu w dwóch sprawach.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. Skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego.
Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2014 r. wezwano Skarżącego do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących jego stanu majątkowego.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast stosownie do art. 259 § 3 p.p.s.a. jeżeli nie wniesiono sprzeciwu, postanowienie referendarza w przedmiocie przyznania (odmowy przyznania) prawa pomocy, ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu.
W niniejszej sprawie wniesiony przez Skarżącego sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 stycznia 2014 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy został przez Skarżącego cofnięty przed przystąpieniem przez Sąd do rozpoznania sprawy na podstawie art. 260 p.p.s.a., co pozbawia tenże sprzeciw skutków prawnych, jakie wiążą się z jego wniesieniem. Cofnięcie sprzeciwu na tym etapie postępowania należy zatem potraktować tak, jakby środek ten w ogóle nie został złożony. W konsekwencji postanowienie referendarza sądowego zyskuje skutki prawomocnego orzeczenia zgodnie z art. 259 § 3 p.p.s.a., a postępowanie na podstawie art. 260 p.p.s.a. nie może się toczyć.
Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.