Uzasadnienie
Skarżący K. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazał, że samodzielne prowadzi gospodarstwo domowe. Jest w trakcie rozwodu z żoną. Płaci alimenty na dwoje dzieci w wysokości 1.800 zł. Do swojego majątku zaliczył jedynie mieszkanie o pow. 34 m ².
Z dokumentów nadesłanych w uzupełnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że w 2012 r. skarżący uzyskał dochód w łącznej wysokości 10.609 zł. Aktualnie skarżący pracuje, jako [...]. Ze stosunku pracy uzyskuje dochód w wysokości 1.700 zł brutto (1.250,91 zł netto) i z umowy zlecenia 1.950,83 zł netto, co potwierdzają stosowne zaświadczenia oraz wyciągi z rachunków bankowych. Ponadto, wynagrodzenie skarżącego obciążone jest zajęciem komorniczym na kwotę 69,53 zł. Do swoich miesięcznych niezbędnych wydatków skarżący zaliczył: alimenty na dzieci w wysokości 1.800 zł, wyżywienie - ok. 650 zł, komunikacja - 200 zł, telefon - 100 zł, koszty mieszkania i eksploatacji - ok. 400 zł.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
Instytucja ta stanowi wyjątek od generalnej zasady, zgodnie z którą strona ponosi koszty sądowe, czy też koszt wynagrodzenia jej pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy powoduje, że koszty związane z postępowaniem ponosi za skarżącą Skarb Państwa. W tej sytuacji, możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny, wykazanej w treści wniosku sytuacji materialnej wnioskodawcy, tak aby jednoznacznie wynikał z niej brak środków na poniesienie kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej skarżącego oraz jego zdolności płatniczych w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych.
Zauważyć należy, że na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych w niniejszej sprawie zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 1.500 zł.
Z oświadczeń złożonych przez skarżącego wynika, że uzyskiwane przez niego dochody, w wysokości ok. 3.200 zł, prawie w całości przeznaczane są na zaspokojenie niezbędnych wydatków skarżącego, w tym na alimenty dla dzieci. Skarżący nie posiada oszczędności, ani majątku, który mógłby spieniężyć.
W związku z powyższym, wskazać należy, że sytuacja finansowa skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie częściowego zwolnienia od wpisu od skargi - ponad kwotę 200 zł. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Dokonując natomiast oceny danych zawartych we wniosku oraz na podstawie akt sprawy uznać należy, że skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja finansowa dawała podstawy do zwolnienia go z ponoszenia kosztów sądowych w większym zakresie. Zauważyć bowiem należy, że skarżący, mimo znaczących wydatków uzyskuje stałe dochody ze stosunku pracy i umowy zlecenia. W konsekwencji, ma możliwość chociażby częściowego partycypowania w kosztach wszczętego postępowania.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.