Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 listopada 2012 r. referendarz sądowy przyznał W.K. prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnił go od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz doradcę podatkowego.
Pismem z 21 stycznia 2013 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego A.H. pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego.
W dniu 7 lutego 2013 r. pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy.
W piśmie procesowym z 19 marca 2013 r. pełnomocnik uzupełniła wniesioną skargę i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. stawił się radca prawny (doradca podatkowy) A. H., działający z substytucji doradcy podatkowego (adwokata) A.H.. Pełnomocnik złożył załącznik do protokołu rozprawy wraz z wnioskiem doradcy podatkowego A. H. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek ten zawierał oświadczenie, że opłaty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Wyrokiem z 3 kwietnia 2013 r. Sąd oddalił skargę wniesioną w sprawie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy m.in.: reprezentowanie przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentowała Skarżącego przed Sądem I instancji.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153, dalej - "rozporządzenie").
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna - 240 zł.
Wynagrodzenie tej wysokości zasadzić należało pełnomocnikowi w niniejszej sprawie.
Wynagrodzenie to podwyższone zostało, na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania (23%), tj. o kwotę 55,20 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.