Uzasadnienie
S. sp. z o.o. (dalej jako skarżąca) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 września 2018 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 19 listopada 2018r. pismem z dnia 30 listopada 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, oraz złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego). Powyższe wezwanie zostały doręczone pełnomocnikowi Skarżącej z dniem 5 grudnia 2018r.
Pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. pełnomocnik Skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
W zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Przepis art. 46 § 3 P.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Wykazanie umocowania do działania przed sądem administracyjnym poprzez złożenie pełnomocnictwa, wraz z dokumentem, z którego wynika umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji strony w dacie jego udzielenia jest konieczne dla przyjęcia prawidłowej reprezentacji skarżącej przez pełnomocnika przed sądem i jego uprawnienia do podejmowania czynności w imieniu skarżącej.
Wymienione dokumenty stanowią wymogi formalne pisma (skargi) w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., czyli na wezwanie przewodniczącego w terminie 7 dni. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz o złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego). W zarządzeniu zawarto również pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi.
Jak wcześniej wskazano wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 grudnia 2018 r., co potwierdza pismo Poczty Polskiej z dnia 5 lutego 2019 r. W związku z powyższym wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 12 grudnia 2018 r. (środa). Pomimo upływu wyznaczonego terminu pełnomocnik Skarżącej nie uzupełnił ww. braków formalnych skargi Wezwanie zostało doręczone na wskazany w skardze adres do korespondencji. Tym samym uznać należało, że pełnomocnik Skarżącej został prawidłowo pouczony o skutkach nie wykonania wezwania z dnia 30 listopada 2018 r. we wskazanym terminie.
Wyjaśnić przy tym należy, iż wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanek do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 P.p.s.a).
Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzec, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.