Uzasadnienie
C..A. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca", "Spółka"), wniosła skargę na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2019 r., wydane na podstawie art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 - dalej "O.p.") oraz art. 19 ust. 1 i art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2018 r. o zmianie ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku od osób prawnych, ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193) w przedmiocie uznania deklaracji dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. za bezskuteczne.
Skarżąca wskazała, że dokonuje zaskarżenia postanowienia na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej "P.p.s.a") jako postanowienia, które zostało wydane bez podstawy prawnej i nie może wywoływać skutków prawnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że posiada uprawnienie do uznania złożonej deklaracji za bezskuteczną w formie wydanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych zawarty jest w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. uznające deklarację CIT-14 za 2013 r. za bezskuteczną. Zdaniem Skarżącej, postanowienie to zostało wydane bez podstawy prawnej i nie może wywoływać skutków prawnych. W konsekwencji podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.
Stanowisko Skarżącej należy uznać za nieprawidłowe. Zdaniem Sądu, na zaskarżone rozstrzygnięcie nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego ani na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy P.p.s.a., ani na podstawie żadnego z pozostałych punktów art. 3 § 2 P.p.s.a.
Wskazać należy, że żaden z przepisów Ordynacji podatkowej czy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje wydania postanowienia w sprawie uznania złożonych deklaracji za bezskuteczne. Co więcej, przepisy te nie przewidują wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tym zakresie. Z tych względów, wbrew stanowisku Skarżącej, na zaskarżone postanowienie nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie organu podatkowego w zakresie bezskuteczności złożonej przez podatnika deklaracji (wydane poza właściwym postępowaniem wymiarowym) ma charakter deklaratoryjny, nie decyduje o przedmiotowej bezskuteczności deklaracji, potwierdza jedynie stan prawny zaistniały w sprawie, pełniąc rolę informacyjną dla strony. Taki akt nie może rozstrzygać kwestii prawidłowości, bądź nie, rozliczenia wynikającego ze złożonej deklaracji.
Przeprowadzenie takich ustaleń możliwe jest jedynie w toku właściwego postępowania podatkowego. Zaskarżonego postanowienia nie można zatem uznań jako postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty.
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego i w rezultacie wniesienie takiej skargi jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.