Uzasadnienie
Skarżący C. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, wskazując, iż nie pracuje zawodowo, jedynym źródłem utrzymania jest najem mieszkania w wysokości 610 zł brutto. Kwota ta nie pokrywa wszystkich bieżących wydatków. Skarżący podał, iż sam czynsz wynosi 250 zł, zaś on "od czasu do czasu" wpłaca 100 zł zaliczki. Rachunki za energię elektryczną i gaz wynoszą ok. 50 zł, do tego dochodzą wydatki na bilety i telefon ok. 70 zł. Pozostałe pieniądze przeznacza na żywność. Do majątku Skarżący zaliczył dwa mieszkania. Wyjaśnił, że został pozbawiony statusu bezrobotnego. Dodał, iż przed sądami toczą się spory o zapłatę. Skarżący przedstawił zeznanie podatkowe, umowę najmu lokalu, wyciąg bankowy, dokumenty obrazujące wydatki.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Jak bowiem wynika z nadesłanych materiałów jedynym źródłem utrzymania Skarżącego jest najem. Uzyskiwany z tego tytułu czynsz w wysokości 610 zł nie pokrywa wszystkich niezbędnych wydatków, wśród których sama tylko opłata za mieszkanie wynosi prawie 250 zł.
Uznać zatem należało, iż nie jest możliwe poczynienie przez Skarżącego oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów niniejszego postępowania. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący nie dysponuje przy tym - jak wynika z jego oświadczenia - żadnymi oszczędnościami. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz adwokata. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.