Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 grudnia 2013 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu B.S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi oraz ustanowienia doradcy podatkowego, którym wyznaczony został P. W.. Tenże w piśmie z 24 kwietnia 2014 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wyrokiem z 6 maja 2014 r. Sąd uwzględnił skargę Skarżącego i uchylił zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z 8 maja 2014 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji. Pismem z 24 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 17 listopada 2016 r. Pismem z 25 lipca 2014 r. pełnomocnik Skarżącego sporządził odpowiedź na powyższą skargę kasacyjną.
Następnie w piśmie z 14 listopada 2016 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. W dniu 17 listopada 2016 r. pełnomocnik stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia (w terminie zakreślonym w art. 179 p.p.s.a.) odpowiedzi na skargę kasacyjną. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, o czym przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 19 listopada 2012 r. (II FPS 4/12). Pomoc ta obejmowała także udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie wynoszące 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia, tj. 1.800 zł. Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.