Uzasadnienie
Wobec oczywiście błędnego oznaczenia przez referendarza sądowego w komparycji (tzw. rubrum, część wstępna rozstrzygnięcia, w której określa się dane identyfikacyjne sprawy) orzeczenia z 11/10/2017 r. III SA/Wa 2747/17 decyzji, i organu, którego rozstrzygnięcie zakwestionowano przed sądem, za trafne, słuszne i sprawiedliwe należy uznać stwierdzenia Skarżącego M. Z. z pisma z 19/10/2017 r., które znalazły wyraz w sentencji niniejszego postanowienia. Oczywistym jest bowiem, ze Strona zakwestionowała przed Sądem decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr[...], a nie – jak pierwotnie, bezzasadnie a błędnie przyjął urzędnik sądowy - decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...]/4/2017 r. Nr[...],[...]. Dlatego sprzeczne z zasadami racjonalnego myślenia było rozstrzyganie o prawie pomocy Skarżącego w stosunku do decyzji, której nie zaskarżył, jak też w stosunku do organu, który nie wydał zaskarżonej decyzji.
Wykraczając poza uzasadnienie zakresu niniejszego postanowienia (tj. sprostowania oczywistej omyłki), urzędnik sądowy wskazuje, że warunkiem rozpoznania wniosku o prawo pomocy jest złożenie wypełnionego formularza PPF, co Skarżący wciąż może uczynić. Wskazane jest również – choć nie jest to warunek rozpoznania wniosku, lecz warunek korzystnego jego rozpoznania dla strony – by Strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące – ale aktualnie - na jej złą sytuację życiową (choćby w sposób wskazany przez referendarza sądowego w wezwaniu z 19/9/2017 r.). Urzędnik, przy rozpoznawaniu wniosku o prawo pomocy, nie może opierać się wyłącznie na informacjach sygnalizowanych w aktach administracyjnych, ponieważ, niezależnie od faktu braku formularza PPF, sytuacja Strony może zmieniać się w czasie. Prawo pomocy jest natomiast inicjowane przez każdorazowe złożenie prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza PPF, co wciąż gwarantuje Stronie możliwość skorzystania z pełni prawa do Sądu – jeśli ten formularz złoży.
Z tych powodów, na podstawie art. 156 § 1 w zw z art. 258 § 2 pkt 6 i 7 u.p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.