Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej orzekł o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. o przekazaniu zgodnie z właściwością Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy.
W postanowieniu pouczono skarżącą o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie doręczono skarżącej w dniu 23 czerwca 2006 r.
W dniu 11 lipca 2006 r. skarżąca nadała na poczcie skargę na powyższe postanowienie kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że wnosi ją za pośrednictwem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wysyłając ją na jego adres.
W dniu 31 lipca 2006 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazał skargę Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
W myśl art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej powoływana jako "u.p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 u.p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca pomimo pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu wysłała swoją skargę do niewłaściwego organu – Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podczas gdy zaskarżone postanowienie wydał Minister Pracy i Polityki Społecznej.
Zauważyć należy, że przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie normują konsekwencji sytuacji w której skargę wniesiono do organu niewłaściwego. Ponadto, nie znajduje w tym przypadku zastosowania art. 65 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zgodnie, z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Wniesienie skargi następuję bowiem już po zakończeniu postępowania administracyjnego, w oparciu o przepisy postępowania sądowo-administracyjnego, a skarga nie jest podaniem, o którym mowa w treści cyt. przepisu.
Należy również zauważyć, że na tle analogicznej sytuacji w procedurze cywilnej, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, że w myśl art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, wykształcono w orzecznictwie (por. uchwała połączonych izb Sadu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87) jak i doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I s. 684) pogląd, że apelacje taka podlega przekazaniu sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne uwagi formułowano również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sadu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.
Zasadne jest zatem, zdaniem Sądu, stanowisko, że zarówno skarga wniesiona do niewłaściwego organu jak i bezpośrednio do sądu administracyjnego, podlega przekazaniu do organu właściwego, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data przekazania skargi przez organ niewłaściwy lub sąd.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd wskazuje, że skarga T. N. została przekazana Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej w dniu 31 lipca 2006 r., a więc już po upływie wskazanego w art. 53 § 1 u.p.p.s.a. trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Termin ten upłynął bowiem w dniu 24 lipca 2006 r.
Na marginesie należy jedynie wskazać, że powyższe rozstrzygnięcie nie ma wpływu na sprawę dotyczącą umorzenia należności z tytułu składek, którą to sprawą, zajmie się jako organ II instancji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez skarżącą.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.