Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 listopada 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu –A. B. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W piśmie z 13 grudnia 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego – M.S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
W dniu 16 stycznia 2017 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy.
W dniu 26 lipca 2017 r. pełnomocnik stawił się na rozprawie przed Sądem I instancji, na której podniósł dodatkowe zarzuty oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Wyrokiem z 26 lipca 2017 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy m.in.: reprezentowania przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805; dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował skarżącego przed Sądem I instancji.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8.
W niniejszym postępowaniu wartość przedmiotu sprawy wynosi 420 zł, a zatem, zgodnie z § 8 pkt 1, opłata maksymalna za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I wynosi 120 zł.
Referendarz sądowy mając na uwadze, z jednej strony, zaangażowanie pełnomocnika, które przejawiało się w m.in. w zgłoszeniu dodatkowych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji, co być może miało wpływ na jej uchylenie, a po drugie, stosunkowo niską opłatę maksymalną przewidzianą dla tego rodzaju sprawy, uznał za zasadne zasądzenie pełnomocnikowi wynagrodzenia – w przewidzianej powołanymi wyżej przepisami – wysokości maksymalnej (§ 8 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia), tj. w wysokości 120 zł.
Wynagrodzenie to dodatkowo podwyższone zostało, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania (23%), tj. o kwotę 27,60 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.