Uzasadnienie
Skarżący M.K. na urzędowym formularzu PPF wniósł do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, jego jedynym dochodem jest wynagrodzenie w wysokości 2.900 zł., które w kwocie 975 zł, podlega zajęciu komorniczemu. Skarżący oświadczył, że dochody uzyskiwane przez niego oraz żonę w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów codziennego utrzymania oraz spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. Uiszczenie wpisu przez Skarżącego jest niemożliwe ponieważ znacznie przekracza jego możliwości płatnicze.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dwiema córkami (ur. w [...] i [...] r.). Żona Skarżącego posiada mieszkanie o powierzchni 70 m², które jest obciążone hipoteką. Skarżący nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Żona Skarżącego obciążona jest kredytem hipotecznym w wysokości 200.000 zł z miesięczną ratą 1.261,28 zł.
Z oświadczenia wynika również, że z tytułu wynagrodzenia Skarżący uzyskuje kwotę 2.900 zł (brutto), a jego żona kwotę 4.500 zł (brutto).
Na wezwanie referendarza sądowego o przedłożenie dokumentów źródłowych obrazujących sytuację majątkową, Skarżący przedłożył zeznanie podatkowe PIT-37, z którego wynika, że w 2013 r. uzyskał dochód w kwocie 33.465 zł, natomiast jego żona dochód w kwocie 72.109,84 zł. Skarżący przedstawił również zaświadczenia z zakładu pracy, z których wynika, że Skarżący otrzymuje wynagrodzenie netto 1.026,19 zł, a jego żona 3.115,58 zł. Skarżący przedłożył wyciągi z rachunku bankowego i umowę kredytu hipotecznego, złożył oświadczenie o niekorzystaniu z pomocy społecznej. Do miesięcznych kosztów utrzymania Skarżący zaliczył: opłatę za czynsz – 489,43 zł, energię - 190,05 zł, wywóz śmieci – 64 zł (kwartalnie), telefon – 90,19 oraz koszty wyżywienia, ubioru i środków czystości.,
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt. 2 cyt. wyżej przepisu).
Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego wynoszącą 8.339,00 zł jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie istnieją podstawy dla pozytywnego załatwienia wniosku strony w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego ponad kwotę 500 zł.
Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. W niniejszej sprawie strona Skarżąca uprawdopodobniła natomiast, że nie jest w stanie ponieść kosztów w sprawie do których uiszczenia jest zobowiązana w całości tj. wpisu sądowego należnego w sprawie. Skarżący wraz z małżonką uzyskuje co prawda stałe miesięczne dochody (netto i po odliczeniu zajęcia komorniczego – 4.141,77 zł) jednakże kwota ta zostaje przeznaczona na utrzymanie czteroosobowej rodziny.
Skarżący wraz z żoną ponoszą stałe miesięczne wydatki na spłatę kredytu mieszkaniowego – 1.261,28 zł, czynsz 489,43 zł, energię 190,05 zł, wywóz śmieci – 64 zł (kwartalnie), telefon – 90,19 zł, opłatę telekomunikacyjną 61,84 zł., co daje miesięcznie kwotę około 2.300 zł. Kwota ta jednak nie uwzględnia wydatków na żywność, ubrania i środki czystości. Z przedstawionych materiałów wynika ponadto, że Skarżący nie posiada żadnego majątku, który mógłby zostać spieniężony na potrzeby uiszczenia kosztów sądowych.
Zatem po rozpoznaniu wniosku, ocenie dokumentów oraz analizie informacji przedstawionych przez Skarżącego stwierdzić należy, że Skarżący wykazał, że nie jest obecnie w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego w całości.
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 246 par. 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.