Uzasadnienie
Skarżąca – P. sp. z o.o. w W. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] maja 2016 r., motywując to m. in. groźbą utraty płynności finansowej, koniecznością zwolnień pracowników, utratą istniejących zleceń oraz koniecznością złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Na potwierdzenie tego przedstawiła rachunek zysków i strat oraz bilans za 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika zatem, że podstawowymi przesłankami wstrzymania wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z 26 lutego 2013 r., II FZ 79/13; z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
Tymczasem w niniejszej sprawie takich właśnie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Skarżąca nie wykazała. Wśród okoliczności tłumaczących wstrzymanie wykonania tej decyzji wymieniła utratę płynności finansowej, konieczność zwolnień pracowników, utratę istniejących zleceń oraz konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Jakkolwiek w orzecznictwie istotnie wskazuje się, że ryzyko zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej czy groźba redukcji zatrudnienia może świadczyć o spełnieniu przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 9 lutego 2016 r., I FZ 570/15), to jednak w niniejszej sprawie okoliczności takiej Skarżąca nie dowiodła.
Przeciwnie w przedłożonym sprawozdaniu z działalności czytamy, iż pomimo odnotowania w 2015 r. obrotu w wysokości znacząco niższej w porównaniu do 2014 r. (tj. nieco ponad 6.478.162 zł), Skarżąca planuje zamknięcie obrotów w 2016 r. na poziomie ok. 8.000.000 zł.
W tej sytuacji nie może znaleźć uznania Sądu jej argument, jakoby próba ściągnięcia kwoty 68.041 zł stanowiącej zaległość podatkową powstałą wskutek wydania zaskarżonych decyzji (zob. s. 25 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] maja 2016 r.), miałaby doprowadzić do niewypłacalności i w konsekwencji do upadłości oraz do pozbawienia zatrudnionych pracowników miejsc pracy.
Ochrona tymczasowa, jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji nie służy zaś zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami jej wykonania, lecz jedynie przed takimi skutkami, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Tymczasem konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Poza tym powstała w ten sposób ewentualna szkoda ma charakter restytucyjny, gdyż wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia 2016 r., I FZ 188/16).
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.