Uzasadnienie
B. G. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Następnie w piśmie z dnia 19 października 2016 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Skarżąca jest osobą samotną, utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości 1.668 zł, zaś jedynym składnikiem jej majątku jest mieszkanie o pow. 37 m2, w którym Skarżąca obecnie mieszka. Skarżąca nie ma możliwości uzyskania dodatkowego dochodu. We wrześniu 2015 r. Skarżąca miała wypadek, podczas którego [...], wskutek czego doznała [...] oraz [...].
W konsekwencji Skarżąca przeszła operację, celem [...]. Od czasu operacji Skarżąca poddawana jest bolesnej i długotrwałej rehabilitacji, pomimo której nie odzyskała pełnej sprawności prawej ręki. Obecny stan zdrowia Skarżącej wymaga ciągłej rehabilitacji, badań oraz konsultacji lekarskich, z czym wiążą się jednak dodatkowe koszty. Skarżąca otrzymała również skierowanie na kolejną operację, celem usunięcia założonych wcześniej elementów mających na celu doprowadzenie do [...].
Skarżąca wymieniła również w przedmiotowym wniosku swoje comiesięczne wydatki: czynsz – 365 zł, woda – 70 zł, gaz – 52 zł, energia elektryczna – 53 zł, leki – 110 zł, leczenie – 150-200 zł, składka na ubezpieczenie – 55 zł, telefon – 75 zł, wyżywienie, zakup ubrań, środków czystości i inne – 800 zł, co łącznie daje kwotę około 1.730 zł miesięcznie i w całości wyczerpuje jej miesięczny dochód uzyskiwany z emerytury. Skarżąca wskazała również, że biorąc pod uwagę jej obecną sytuację życiową, wszczęcie egzekucji należności podatkowej, do której odnosi się zaskarżona decyzja w kwocie ponad 40 tys. zł, spowoduje iż nie będzie ona miała środków na kontynuowanie leczenia i wykup niezbędnych lekarstw. Powyższe stanowi zatem dla Skarżącej niebezpieczeństwo spowodowania trudnej do odwrócenia szkody. Skarżąca złożyła również w niniejszej sprawie dokumenty odnoszące się do jej obecnej sytuacji życiowej i materialnej na potrzeby rozpoznania jej wniosku o przyznanie prawa pomocy, który to wniosek został w całości uwzględniony przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 28 października 2016 r., na podstawie którego Skarżącej przyznano zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie z dnia 18 listopada 2016 r. pełnomocnik Skarżącej poinformował o wszczęciu wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego, celem wyegzekwowania należności objętej zaskarżoną decyzją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia bowiem, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą w jej wniosku, uprawdopodobnione za pomocą kopii dokumentów złożonych do akt sprawy na potrzeby rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy, dają podstawy do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, do którego odnosi się ta decyzja, jak również obecną sytuację materialną i zdrowotną Skarżącej, która wymaga obecnie leczenia i rehabilitacji. Sąd podzielił pogląd Skarżącej, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków i wyrządzić mu poważną szkodę.
Sąd odnosząc się do przedmiotowego wniosku Skarżącej wskazuje również, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. istnieje możliwość wstrzymania wykonania także innych decyzji wydanych w granicach tej samej sprawy, w tym również decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, jednakże w niniejszej sprawie decyzja organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie podlega wykonaniu z mocy prawa, gdyż nie jest ostateczna. Wykonaniu podlega natomiast zaskarżona decyzja organu odwoławczego, która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.